Μέσα και Παροικιακά

Πηγή: Εφημεριδα Νέοσ Κόσμος

Του Σωτήρη Χατζημανόλη

ΜΙΑ ολοσέλιδη διαφήμιση (πάντα καλοδεχούμενες οι ρεκλάμες) μου έκανε "έξωση" από την σελίδα πέντε και έτσι η στήλη απουσίασε για δυο εβδομάδες και επιστρέφει σήμερα "φιλοξενούμενη" στη σελίδα δυο.

Εξάλλου, το έχουμε ξαναπεί: Η στήλη δεν είναι για... χόρταση! Έχει τόση δουλειά μια εφημερίδα που δεν περισσεύει χρόνος ούτε για... ανάσα. Όταν, λοιπόν, υπάρχει λίγος ελεύθερος χρόνος, αλλά και θέματα για να σχολιαστούν ή να "αναδειχθούν", τότε υπάρχει και στήλη.

ΣΗΜΕΡΑ θέλω να σταθώ για λίγο στη σελίδα της αλληλογραφίας. Παρά την επιμονή πολλών επιστολογράφων, αν κaι εμείς τους αποθαρρύνουμε, να μας βομβαρδίζουν με "ποιήματα" κaι άλλων να ασχολούνται με θέματα θρησκειών και πίστης (τα οποία, επίσης, δεν ενθαρρύνουμε), εντούτοις η σελίδα αυτή παραμένει από τις πιο "ζωντανές", αφού δίνει την ευκαιρία στους ομογενείς να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους. Και συχνά μέσα από την σελίδα αυτή, φωτίζονται πολλές πτυχές της παροικιακής μας ιστορίας.

ΠΑΡΤΕ ως παράδειγμα το θέμα του άδοξου τέλους της πρώην ιστορικής και μεγάλης Ελληνικής Κοινότητας Μπράνσγουϊκ που απασχολεί εδώ και εβδομάδες την στήλη της αλληλογραφίας. Για τα όσα οδήγησαν στην πτώχευση της εν λόγω Κοινότητας, πολλά από τα οποία δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ, γράφουν τώρα οι ίδιοι οι "πρωταγωνιστές" της ιστορίας.

Το έναυσμα το έδωσε ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός, περί "βέβηλων". Τη δήλωσή του αυτή την επεσήμανε η στήλη και ακολούθησαν πολλές επιστολές από όπου σταχυολογώ κάποια αποσπάσματα για όσους δεν έτυχε να τις διαβάσουν όλες προκειμένου να έχουν μια "σφαιρική" ενημέρωση.

Η ΠΡΩΤΗ αντίδραση ήρθε από τον Δημήτρη Αμοιρίδη, που, μεταξύ άλλων, έγραψε: "Ο χαρακτηρισμός βέβηλοι είναι απαράδεκτος και δεν μας ταιριάζει. Εμείς, οι βέβηλοι, εκτός από χρήματα, προσφέραμε και προσωπική εργασία γι' αυτά που εσείς παραλάβατε έτοιμα και μερικοί είχαν ακόμα και τα σπίτια τους βάλει υποθήκη ώστε να εγκριθεί κάποιο δάνειο".

ΑΜΕΣΩΣ μετά ακολουθεί απάντηση από τον κ. Κόντη που, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει: "Mετά από την επιστολή του κυρίου Αμοιρίδη, αισθάνομαι εξαγριωμένος και υποχρεωμένος να απαντήσω, προκειμένου να ενημερώσω τους αναγνώστες σας και να αποκατασταθεί η αλήθεια σε ό,τι αφορά την περίπτωση του Ιερού Ναού Αγίου Βασιλείου Brunswick.

Κανείς δεν αρνήθηκε, ούτε αμφισβήτησε, την μεγάλη αξία της συμβολής του οβολού των πιστών και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτής των ενοριτών του Αγίου Βασιλείου που συνέτεινε τα μέγιστα στην αποπεράτωση αυτού του τεράστιου έργου και αναγνωρίστηκε δεόντως.

Έχω στα χέρια μου την πλήρη αλληλογραφία με την Τράπεζα που είχε κάνει την κατάσχεση της περιουσίας της Κοινότητας Brunswick, όταν χρεοκόπησε το 1992 και τα χρέη της ανήρχοντο στα $1.750.000.

Εδώ θα επιθυμούσα να υπενθυμίσω ότι, το ναό τον είχαμε κτίσει 25 χρόνια πριν την πτώχευση με συνολικό κόστος 8.500 λιρών ($17.000) και το 1995 χρωστούσαν $1.750.000.

Τώρα, πώς βρέθηκαν, το 1992, με χρέος $1.750.000 ας μας το εξηγήσουν και ας προσπαθήσουν να πείσουν τους αναγνώστες σας για τα μυστικά της καλής... διαχείρισης.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΝΤΗΣ Πρόεδρος Κοινοτήτων και Ενοριών Μελβούρνης και Βικτωρίας

Αντιπρόεδρος του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής".

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ απάντηση (στον αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ. Στυλιανό) από τον πρώην πρόεδρο της Κοινότητας Ηλία Ρέντζη, που υποστήριξε, μεταξύ άλλων και τα εξής: "Η Κοινότητά μας, από το 1958 μέχρι το 1994 ήταν μία από τις πιο προοδευτικές νέες Κοινότητες, που πρώτιστος σκοπός και επιδίωξή της ήταν η ανέγερση εκκλησίας για την εκπλήρωση των χριστιανικών μας αναγκών, η ίδρυση ελληνικών απογευματινών σχολείων για τη διατήρηση της γλώσσας μας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού μας και η συμπαράστασή μας σε αναξιοπαθούντες αδελφούς μας. Όλα αυτά τα επιτύχαμε, αφού και την εκκλησία μας χτίσαμε και τα πρώτα παροικιακά σχολεία ιδρύσαμε και το πρώτο ελληνικό γυμνάσιο και λύκειο, με αποκορύφωμα την ίδρυση ημερήσιου Ελληνοαυστραλέζικου σχολείου. Ο ναός της Κοινότητας ήταν προ πολλού ξεχρεωμένος, χρειάστηκε όμως να δανειστούμε ένα εκατομμύριο δολάρια για το οικόπεδο στο οποίο θα ανεγειρόταν το ημερήσιο σχολείο της Κοινότητάς μας.

Και ενώ όλα βάδιζαν καλώς, η οικονομία της Αυστραλίας, δυστυχώς, άρχισε να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Οι τόκοι από 12% ανέβηκαν στο 24% και η Κοινότητά μας, δυστυχώς, δεν μπόρεσε ν' αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της. Αυτό έπαθαν και τα δύο άλλα ημερήσια σχολεία, τα οποία ζήτησαν βοήθεια από την ελληνική κυβέρνηση και τους παρεσχέθη το ποσόν των 4 εκατομμυρίων δωρεά στο καθένα. Εμείς ζητήσαμε μόνο 100.000 δολάρια, αλλά, για κακή μας τύχη, πρόξενος της Ελλάδας στη Μελβούρνη ήταν τότε ο Νικόλαος Μάτσης, το αγαπημένο, ωστόσο, παιδί του Αρχιεπισκόπου μας. Ο τελευταίος, μάλιστα, τον παρασημοφόρησε για τις καλές του υπηρεσίες. Ο Μάτσης, λοιπόν, για να εξυπηρετήσει το φίλο του, ο οποίος περίμενε την ώρα για ν' αρπάξει την Κοινότητα, μας χαρακτήρισε αντίχριστους, με αντεθνική δράση στην Αυστραλία και, ως εκ τούτου, η ελληνική κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε".

ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ διάλογο, πάντα μέσα από τις στήλες της αλληλογραφίας του "Νέου Κόσμου", μπήκε και ο πρωτοπρεσβύτερος ιερέας της Αυτοκεφάλου (και μη αναγνωρισμένος πλέον από την Αρχιεπισκοπή) Γεώργιος Αθανασιάδης, ο οποίος έγραψε από την Αδελαΐδα: "Ο Ηλίας Ρένζτης και οι συνεργάτες του ήσαν έντιμοι άνθρωποι που έχουν προσφέρει, με βαρύ προσωπικό τίμημα, ανεκτίμητες υπηρεσίες και στην παροικία και στην εκκλησία και στο έθνος. Στο πολύκροτο θέμα του χρέους, που αναφέρθηκε και ο νεόδμητος παράγοντας κ. Κόντης, δεν ήταν γιατί ο Ρέντζης ήθελε να κάνει τουρισμό. Την χρέωσαν για να κάνουν σχολείο. Και θα το πετύχαιναν αν δεν είχαν την ατυχία να βρεθούν ανάμεσα στις Συμπληγάδες που λέγονταν αρχιεπίσκοπος Στυλιανός και Ιερόθεος Κουρτέσης. Ο πρώτος γιατί είχε κατά νου το σχέδιο της ενοριοποίησης των πάντων, ο δεύτερος, Θεός συγχωρέστον, γιατί έβλεπε και φοβόταν τον συναγωνισμό προς το Κολέγιο του Αγίου Ιωάννη. Ο Ηλίας Ρέντζης κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες για να κρατήσει και το σχολείο και Κοινότητα. Στις συνεχείς τότε εκκλήσεις του, η Αρχιεπισκοπή κώφευε. Αν είχε συγκατατεθεί τότε ο κ. Στυλιανός, δεν θα χρειαζόταν να επέμβει η τράπεζα και, δικαίως, να ζητά τα λεφτά της. Ο γράφων τότε ήταν παρών και είναι αληθής η μαρτυρία του. Όπως, επίσης, ήταν και άλλοι παρόντες, αλλά που, ως συνήθως, θα σιωπήσουν και πάλι".

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, επανήλθε ο κ. Ρέντζης απαντώντας αυτή τη φορά στον κ. Κόντη, γράφοντας και τα ακόλουθα: "Ο επιστολογράφος (ο κ. Κόντης) δεν ξέρει τι του γίνεται. Η εκκλησία το 1995 είχε συμπληρώσει 34 χρόνια από την ανέγερσή της και όχι 25, όπως ανακριβώς αναφέρεται στην επιστολή. Όσο για το κόστος της ανέγερσης, αυτό ανήλθε σε 17.000 λίρες και 3.000 λίρες το οικόπεδο, συνολικά η εκκλησία κόστισε 20.000 λίρες (πρακτικά συνεδριάσεων Δ.Σ και Κηδεμόνων της 30ής Μαΐου 1962). Τα περί κόστους της εκκλησίας μόνο 8.500 λίρες αποτελούν παραπληροφόρηση.

ΗΛΙΑΣ ΡΕΝΤΖΗΣ

Πρώην πρώτος ψηφισμένος πρόεδρος της Ένωσης Ενοριών και Κοινοτήτων

Πρώην τακτικό μέλος του Συμβουλίου της Αρχιεπισκοπής".

ΤΗ ΣΚΥΤΑΛΗ των επιστολών πήρε ο εφημέριος του Αγίου Βασιλείου, πατήρ Αθανάσιος Τρανταφύλλου, ο οποίος απαντά στον κ. Ρέντζη στη σημερινή μας έκδοση και γράφει μεταξύ άλλων: "Διάβασα την επιστολή του κ. Ηλία Ρέντζη και κατάλαβα ότι, με όλα αυτά που γράφει προσπαθεί να μετατοπίσει τις ευθύνες για την διάλυση της Κοινότητας Brunswick, από τον εαυτό του σε άλλους. Ότι φταίει το Ελληνικό κράτος, ο τότε Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπός μας κ.κ. Στυλιανός, οι υψηλοί τόκοι κ.λπ.

Το ημερήσιο Ελληνικό σχολείο που ίδρυσε δεν χρειάζονταν τη στιγμή που υπήρχαν δυο άλλα ημερήσια σχολεία σε πολλή κοντινή απόσταση από το BRUNSWICK. Το ξεκίνησε νομίζοντας ότι θα μπορέσει έτσι να ξεπληρώσει το χρέος της Κοινότητας που χρωστούσε τότε, διότι ο στενός συνεργάτης του Α. Τάμης τον παρακινούσε, λέγοντας ότι ο Άγιος Ιωάννης του Carlton, λόγω του Κολλεγίου, γέμισε από χρήματα.

Ας μας πει ο κ. Ρέντζης πόσες φορές συνέφαγε και συνομίλησε με το σεβασμιότατο εις την οικία μου, ακόμη και μετά την έκπτωσή του από την Κοινότητα.

Στο γράμμα που του έγραψε ο κ. Κ. Κόντης, πρόεδρος των Ενοριών και Κοινοτήτων και Αντιπρόεδρος του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου, παραθέτει συγκεκριμένα ποσά, τα οποία, δυστυχώς, εις την απάντησή του αγνοεί σκοπίμως, και δεν λέει ούτε μια λέξη. Θα ήταν ειλικρινής εάν μας έλεγε πως τελικά έφτασε στο χρέος του ενός εκατομμυρίου επτακοσίων πενήντα χιλιάδων δολαρίων;".

ΟΠΩΣ θα αντιληφθήκατε από τα αποσπάσματα που παρέθεσα στη στήλη της αλληλογραφίας του "Νέου Κόσμου" υπάρχει πάντα "ψητό". Όσον αφορά την Κοινότητα Brunswick, υποθέτω ότι θα υπάρξει και συνέχεια. Η ιστορία τώρα (ξανα)γράφεται...

Αρχείο