Οι εργασιακές σχέσεις

Πηγή: Εφημερίδα Νέος Κόσμος

Του Τάκη Καλδή

ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ σχέσεις, ο νέος νόμος που επέβαλε ο πρωθυπουργός Τζον Χάουαρντ θα είναι "ο πολιτικός του θάνατος", αυτό υποστηρίζουν οι δημοσκοπήσεις. Θα επαναληφθεί εκείνο που έγινε με το φόρο κατανάλωσης και υπηρεσιών. Τότε, με την επιβολή του GST η κυβέρνηση έχασε 14 βουλευτικές έδρες.

Στις εκλογές του 1998, το Εργατικό Κόμμα, εκτός από αυτές που πήρε από τον Συνασπισμό (Λίμπεραλ-Εθνικοί) κέρδισε άλλες τέσσερις από τους ανεξάρτητους, σύνολο 18 έδρες. Η αντιπολίτευση χρειάζεται άλλες 16 για να σχηματίσει κυβέρνηση. Αν συμβεί το ίδιο στις ερχόμενες oμοσπονδιακές εκλογές, το Εργατικό Κόμμα (η σημερινή αντιπολίτευση) θα βρεθεί στην κυβέρνηση. Οι εκλογές θα γίνουν του χρόνου.

Η τελευταία δημοσκόπηση δείχνει ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν "πείστηκε" ότι οι αλλαγές ευνοούν τον εργαζόμενο κόσμο. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι οι εκλογές του χρόνου θα διεξαχθούν με κύριο θέμα τις εργασιακές σχέσεις. Η αντιπολίτευση άρχισε κιόλας να προβάλλει τις ανισότητες. Οι αλλαγές αντί να μικρύνουν το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλούσιων, το μεγάλωσαν.

Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων στην παραγωγή πάει στους μισθούς. Έτσι, οι εργοδότες πάντα τάσσονται στη μείωση των μισθών και δεν τους διαφεύγουν οι ευκαιρίες να προβάλουν το αίτημα. Λένε ότι με χαμηλούς μισθούς θα είναι σε θέση να προσλάβουν περισσότερους εργάτες. Στην πραγματικότητα, όμως, με τη μείωση αυξάνονται τα κέρδη και οι καταθέσεις τους στις τράπεζες. Φουσκωμένο, λοιπόν, το επιχείρημα ότι οι μικροί μισθοί δημιουργούν δουλειές.

Εύλογη η υποψία ότι με τη μείωση των αποδοχών ανοίγει ο δρόμος για τη δημιουργία εργασιών. Βέβαια, δεν προτείνουμε να γίνει "δοκιμή". Να μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων στα μισά. Να δούμε αν θα δημιουργηθούν διπλάσιες δουλειές.

Τα συντηρητικά καθεστώτα πάντοτε προπαγανδίζουν τις χαμηλές αποδοχές. Το κάνουν χωρίς να υπάρχει συμφωνία μεταξύ τους. Η παγκοσμιοποίηση δεν χρειαζόταν για να συμπέσουν οι απόψεις του κεφαλαίου. Αυτές εφάπτονταν ανέκαθεν. Η πάλη των τάξεων εκμοντερνίστηκε, μπήκε στο πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων. Η Καμπέρα θέλει τις Πολιτείες να της παραδώσουν τον τομέα. Υποστηρίζουμε να πάνε στην Ομοσπονδία πολλοί τομείς. Όπως η Υγεία και Παιδεία, φυσικά και τα εργασιακά. Αλλά το γεγονός ότι όλες οι Πολιτείες και Περιοχές τώρα έχουν Εργατικές κυβερνήσεις η "μεταφορά" ζημιώνει τους εργαζόμενους. Καταργούνται πολλά προνόμια και πάμε πίσω αντί να προχωρήσουμε μπροστά.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που βλέπουν ότι με τη μεταφορά χάνει ο εργαζόμενος κόσμος. Γίνεται επίθεση στο κοινωνικό οικοδόμημα. Η Αυστραλία συγκαταλέγεται στις χώρες εκείνες όπου οι εργασιακές σχέσεις έχουν άμεση "παρακολούθηση" από το πολύ προωθημένο συνδικαλιστικό κίνημα. Όχι μόνο εδώ, αλλά σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες τα Εργατικά Συνδικάτα έχουν μεγάλο λόγο στις σχέσεις αυτές. Είναι, λοιπόν, εύλογο να δέχονται συνεχώς επιθέσεις από τους εργοδότες και τις συντηρητικές κυβερνήσεις. Βέβαια τα Συνδικάτα δεν είναι άμοιρα ευθυνών.

Η προβολή υπερβολικών αιτημάτων και η στάση πολλών ηγετών τους που τα βλέπουν σαν φέουδο και σκάλα για να προωθηθούν στην πολιτική, κάνουν τη ζημιά. Με την απομάκρυνση από τις εργασιακές σχέσεις που είναι ο κύριος τους ρόλος απομακρύνονται από τους εργαζόμενους που τα βλέπουν όλο και περισσότερο σαν οργανώσεις οι οποίες χρησιμοποιούν τις συνδρομές για να πληρώνονται οι αξιωματούχοι που το ενδιαφέρον τους είναι οι δικοί τους μισθοί. Και όμως, έξω αυτοί οι "αξιωματούχοι".

Οι αγώνες των Εργατικών Συνδικάτων εξασφάλισαν τις καλές συνθήκες εργασίας και τους υψηλούς μισθούς. Το είπαμε και το ξαναλέμε. Τα Εργατικά Συνδικάτα προηγούνται του Εργατικού Κόμματος. Στην πραγματικότητα αυτά ίδρυσαν το Κόμμα. Θέλουμε σκέφτηκαν Κόμμα που να μας αντιπροσωπεύει και ν' αγωνίζεται για τα συμφέροντά μας.

Γίνονται πολλές συζητήσεις και προβάλλονται "ιδέες" να διαψευσθούν τα Συνδικάτα από το Κόμμα. Το διαζύγιο θα ωφελήσει και τα δύο μέρη, Κόμμα και Συνδικάτα. Αυτό όμως πάντα απορρίπτεται γιατί θεωρείται πρόταση... "εκ του πονηρού". Μαζί αποτελούν το τεράστιο και παντοδύναμο εργατικό κίνημα. Οι εργασιακές σχέσεις που στην αγγλική τις λένε Industrial Relations αποτελούν την πάλη για αύξηση μισθών και τις συνθήκες εργασίας στον τόπο της δουλειάς. Τα Unions στην Αυστραλία έχουν μεγάλη ιστορία αν και δεν αντιπροσωπεύουν όλους τους εργαζόμενους. Η πλειοψηφία τους δεν ανήκουν σε Εργατικό Συνδικάτο. Αυτό αποτελεί "ανωμαλία". Οι κατακτήσεις των Συνδικάτων είναι και για εκείνους που δεν είναι σ' αυτά μέλη. Έτσι στις εργασιακές σχέσεις αναζητείται τρόπος να "χρεώνονται" και οι μη ανήκοντες σε Εργατικό Συνδικάτο. Οι συζητήσεις συνεχίζονται.

Αρχείο