Εμείς
θα αποφασίζουμε που θα ζούμε τα γηρατειά
Όχι οι γραφειοκράτες της Καμπέρας, που απαιτούν να ρυθμίζουν τη
ζωή μας
Πηγή: Εφημερίδα
Νέος Κόσμος
Του Κώστα Νικολόπουλου
Η υπόθεση των συντάξεων μάλλον ξαναμπαίνει στο αρχείο με υπαιτιότητα,
και τούτη τη φορά, της αυστραλιανής πλευράς.
Η πολιτική βούληση της κυβέρνησης Χάουαρντ να υπογράψει αμοιβαία
συμφωνία κοινωνικών ασφαλίσεων με την Ελλάδα, που θα δίνει τη δυνατότητα
στους Ελληνοαυστραλούς να διεκδικούν συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα
από τις δύο χώρες, καθώς και το δικαίωμά μας να μεταφέρουμε τη σύνταξή
γήρατος στην Ελλάδα, προσκρούει, και τούτη τη φορά, στην αδιαλλαξία
των γραφειοκρατών του αυστραλιανού υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Οι Aυστραλοί γραφειοκράτες εμμένουν στην αρχή "ίσης μεταχείρισης"
όλων των Αυστραλών πολιτών, που διεκδικούν σύνταξη γήρατος από το
αυστραλιανό κράτος. Δηλαδή, εμμένουν στο ακανθώδες θέμα του ελέγχου
των περιουσιακών στοιχείων (κινητών και ακίνητων) των Αυστραλών
πολιτών ελληνικής καταγωγής που θα καλύπτονται από την αμοιβαία
συμφωνία.
Το αυστραλιανό υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων απαιτεί, η συμφωνία
Αυστραλίας-Ελλάδος, να προβλέπει τον έλεγχο περιουσιακών στοιχείων
(ακίνητων, εισοδημάτων, καταθέσεων, αξιών) των Ελληνοαυστραλών και
στην Ελλάδα. Οι Αυστραλοί στέργουν να κάνουν κάποιες επουσιώδεις
"εξαιρέσεις", αλλά δεν υποχωρούν στον έλεγχο των περιουσιακών
στοιχείων.
Η εμμονή των Αυστραλών εδράζεται στο επιχείρημα, ότι κάθε Αυστραλός
πολίτης που θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα οφείλει, πριν πάρει
τη σύνταξη, να δηλώσει τα περιουσιακά στοιχεία του εντός και εκτός
Αυστραλίας. Όσοι αγνοούν το νόμο, υφίστανται σοβαρές συνέπειες -πρόστιμα,
μείωση της σύνταξης, επιστροφή στο αυστραλιανό δημόσιο χρημάτων
που έπαιρναν ενώ δεν τα δικαιούνταν.
Υπενθυμίζω, ότι στην Αυστραλία ο όρος "σύνταξη" χρησιμοποιείται
καταχρηστικά, διότι το αυστραλιανό σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων
δεν είναι "ανταποδοτικό", σαν το σύστημα της Ελλάδος.
Η Αυστραλία χορηγεί στους πολίτες συντάξιμης ηλικίας ένα επίδομα,
με αυστηρά οικονομικά κριτήρια. Οι πολίτες που δεν πληρούν τα κριτήρια
δεν παίρνουν το επίδομα αυτό ή παίρνουν μέρος του επιδόματος.
Επίσης, η Αυστραλία επιτρέπει τη μεταφορά της σύνταξης στο εξωτερικό
επ' αόριστον, μόνον στους πολίτες χωρών, με τις οποίες έχει υπογράψει
αμοιβαίες συμφωνίες κοινωνικών ασφαλίσεων. Οι υπόλοιποι, μεταξύ
των οποίων και οι Ελληνοαυστραλοί συνταξιούχοι, παίρνουν τη σύνταξη
στο εξωτερικό έξι μήνες, μόνο.
Ταμπουρωμένοι πίσω από το νόμο οι Αυστραλοί γραφειοκράτες, απαιτούν
"ίση μεταχείριση" και των Ελληνοαυστραλών, αδιαφορώντας
για τις επανειλημμένες δεσμεύσεις του πρωθυπουργού, Τζον Χάουαρντ,
να υπογράψει διμερή συμφωνία με την Ελλάδα - έστω και μικρό κόστος
στην Αυστραλία.
Η απαίτηση των Αυστραλών, να ανοίξει η Ελλάδα τα μητρώα της, συναντά
την εξ ίσου επίμονη άρνηση της Αθήνας "να καταδώσει" τους
Έλληνες πολίτες στο αυστραλιανό υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Τέτοια ενέργεια απαγορεύεται, εξάλλου, από την ελλαδική νομοθεσία
- στην Ελλάδα εξακολουθεί να ισχύει το απόρρητο που δεν είναι δυνατόν
να παρακαμφθεί για την υπογραφή συμφωνίας συντάξεων με την Αυστραλία
ή οποιαδήποτε άλλη χώρα.
Το πολιτικό κόμμα που θα τολμήσει να δώσει σε ξένο κράτος πληροφορίες
για τα περιουσιακά στοιχεία Ελλήνων πολιτών θα εμπλακεί σε ατέρμονες
δικαστικούς και πολιτικούς αγώνες, με απρόβλεπτο πολιτικό κόστος.
Υπάρχει μέση λύση; Η μέση λύση προϋποθέτει διάθεση από τα διαπραγματευόμενα
μέρη να εγκαταλείψουν τις δεδηλωμένες θέσεις τους.
Τέτοια διάθεση δεν διαφαίνεται, επί του παρόντος. Οι Αυστραλοί
επιμένουν στον λεπτομερή έλεγχο περιουσιακών στοιχείων εντός και
εκτός Αυστραλίας και οι Έλληνες στην άρνησή τους να επιτρέψουν τέτοιο
έλεγχο. Έτσι, οι διαπραγματεύσεις οδηγούνται σε νέο αδιέξοδο.
Η πολιτική εξουσία μπορεί να κόψει το "γόρδιο δεσμό με δυναμική
παρέμβαση. Το πολιτικό κόστος, όμως, λειτουργεί αποτρεπτικά, αποθαρρύνει
δυναμικές λύσεις που ευνοούν συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες. Δοθέντος,
δε, ότι το 2007 είναι έτος εθνικών εκλογών στην Αυστραλία, ο Τζον
Χάουαρντ δεν τολμά να επιβάλει τη θέλησή του στους γραφειοκράτες,
φοβούμενος το πολιτικό κόστος τέτοιας παρέμβασης.
Επιπροσθέτως, το εξημμένο, αντι-μεταναστευτικό κλίμα δεν ευνοεί
τέτοια παρέμβαση. Τα γεγονότα, εντός και εκτός Αυστραλίας, έχουν
δραστηριοποιήσει τα υπερσυντηρητικά στοιχεία κατά των πολιτικών
κομμάτων και των κυβερνήσεων που "κανακεύουν" τους μετανάστες.
Προκύπτει, λοιπόν, το δίλημμα: Συμφέρει τους Έλληνες της Αυστραλίας
η υπογραφή μίας συμφωνίας κοινωνικών ασφαλίσεων με την Ελλάδα, που
θα επιβάλλει τον έλεγχο των περιουσιακών τους στοιχείων και στην
Ελλάδα; Που θα επιβάλλει το συνυπολογισμό στα περιουσιακά τους στοιχεία
του πατρικού σπιτιού ή του χωραφιού που κληρονόμησαν από τους γονείς
τους, ή του εισοδήματος που μπορεί να εισπράττουν από ενοικιαζόμενη
"εξ αδιαιρέτου" περιουσίας;
Η πρόχειρη απάντηση είναι, όχι.
Απορρίπτοντας, όμως, μία συμφωνία με τους όρους που προβλέπουν
οι σχετικοί αυστραλιανοί νόμοι, απεμπολούμε, αρνούμαστε το κεκτημένο
δικαίωμά μας να μεταφέρουμε τη σύνταξή μας, όπου εμείς αποφασίζουμε
να ζούμε τα γεράματά μας.
Απορρίπτοντας τη συμφωνία παίζουμε το παιχνίδι των Αυστραλών γραφειοκρατών
που επιδιώκουν, με την αδιαλλαξία τους, να μας τρομοκρατήσουν και
να μας εξαναγκάσουν να παραιτηθούμε του αναφαίρετου δικαιώματός
μας να ρυθμίζουμε εμείς τις ζωές μας.
Η προσπάθεια κατοχύρωσης αυτού, του τόσο βασικού δικαιώματός μας,
δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί. Η προεκλογική εκστρατεία που διανύουμε
προσφέρεται για άσκηση ασφυκτικής πίεσης στην κυβέρνηση και τα άλλα
πολιτικά κόμματα να δώσουν λύση στο χρονίζον θέμα των συντάξεων.
Η παροικιακή ηγεσία καλείται να αφυπνιστεί, να δραστηριοποιηθεί
και να ηγηθεί μίας μεθοδευμένης εκστρατείας άσκησης ωμής πίεσης
στα πολιτικά κόμματα.
Πολιτικά κόμματα και γραφειοκράτες οφείλουν να αντιληφθούν, και
αν δεν το αντιλαμβάνονται να τους το επιβάλουμε, ότι η επίκληση
της αρχής "ίσης μεταχείρισης" δεν είναι αποκλειστικό μέσον
επίτευξης των στόχων της εξουσίας, πολιτικής και γραφειοκρατικής.
Είναι μέσον υπεράσπισης των δικαιωμάτων και των συμφερόντων όλων
των πολιτών, αγγλοσαξωνικής και μη καταγωγής.
|
