Ο "ΠΟΛΥ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" ΔΕΝ ΜΑΣ "ΑΡΚΕΙ"!

Πηγή: Εφημερίδα Νέος Κόσμος

Υπό Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού

Οι "εξηγήσεις" πού έσπευσε να δώσει ο Πρωθυπουργός μας κ. John Howard για την απρόβλεπτη και οπωσδήποτε αψυχολόγητη πρόσφατη αλλαγή της ονομασίας του αρμόδιου Υπουργείου, από "Immigration & Multicultural Affairs" σε "Immigration & Citizenship", δεν φαίνεται να πείθουν με κανένα τρόπο τούς δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας, ότι με την εν λόγω αλλαγή δήθεν "ουδόλως ζημιούται" το πνεύμα του "Multiculturalism".

Και δεν πείθουν, για τον απλούστατο λόγο ότι η σύγχρονη πολυεθνική Αυστραλία -μετά από περισσότερο από μισό αιώνα αδιάλλακτου Αγγλοσαξωνικού ρατσισμού- έχει φθάσει επιτέλους, τουλάχιστον στα 30 τελευταία χρόνια, σ' ένα αξιοζήλευτο επίπεδο "ισοπολιτείας" και κοινωνικής "δικαιοσύνης" μεταξύ όλων των υπηκόων της, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, θρησκεύματος και ιδεολογίας.

Το να φθάσει, η μέχρι προ τινός υπεροπτική "Λευκή Αυστραλία", στην πολιτική και κοινωνική αυτή ωρίμανση, υπήρξε το αποτέλεσμα φανερών και αφανών ζυμώσεων, που δεν θα μπορούσε πια κανείς να ανατρέψει ή να ματαιώσει.

Γιατί η Αυστραλία, που μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα είχε θεωρηθεί η πιο καθυστερημένη και άγνωστη χώρα, με τον σχεδόν μυθικό "περίγυρο" των διαφόρων πρωτόγονων φυλών της Ωκεανίας, τελικά φαίνεται ότι ήταν από την θεία Πρόνοια "εκλεγμένη" να βιώσει, σε χρόνο ασύγκριτα βραχύτερο από τις άλλες Ηπείρους, τις πιο απίθανες "μεταμορφώσεις", ώστε δικαίως σήμερα να θεωρείται η πιο "φιλάνθρωπη" Κοινωνία του Πλανήτη.

Αν μάλιστα ληφθεί υπ' όψη και το γεγονός, ότι οι πρωτόγονοι λαοί γενικώς διαθέτουν μια πολύ ανεπτυγμένη "διαίσθηση" (intuition), εν συγκρίσει με τους θεωρούμενους "ανεπτυγμένους", θα μπορούσαμε ίσως να υποθέσουμε ότι και η αντίληψη του μαθηματικού ή ιστορικού χρόνου, από μέρους των Aborigines, ως "χρόνου ονειρικού" (dream-time), δεν αποκλείεται κατά πρόθεση να περιελάμβανε τις μνημονευθείσες ή ανάλογες "μεταμορφώσεις".

Το γεγονός πάντως, ότι η Αγγλοσαξωνική Κυβερνητική πολιτική έναντι των Μεταναστών από την συγκρότηση της Κοινοπολιτείας, που ως γνωστόν συνέπεσε με την αρχή του 20oy αιώνα, ετροποποιήθηκε σταδιακά κάτω από τρία διαδοχικά συνθήματα, αρχικά της Assimilation (αφομοιώσεως), εν συνεχεία της Integration (ενσωματώσεως), και στα τελευταία 30 χρόνια, του λεγόμενου Multiculturalism (πολυ-πολιτισμού), έχει καταθέσει τόσες "μυστικές δυνάμεις" ως προς τις προοπτικές αυτού του μαρτυρικού Τόπου, ώστε όποιους επικαιρικούς "σχεδιασμούς" κι' αν θα μπορούσε να επινοήσει στο εξής η "νομενγκλατούρα" των Πολιτειακών Κυβερνήσεων ή της Κοινοπολιτείας, να μην επιτρέπουν πια οπισθοδρόμηση, εκτός κι' αν πρόκειται για οριστικές καταστροφικές συνθήκες.

Με την ευλαβή και πανανθρώπινη αισιοδοξία, που εκφράζουν οι ως άνω ανιδιοτελείς και πέρα από κάθε κομματικο-πολιτική σκοπιμότητα παρατηρήσεις του γράφοντος, θα καταβληθεί προσπάθεια στη συνέχεια να υπενθυμίσουμε κάποιες καίριες προτεραιότητες, που θα όφειλε να λάβει υπ' όψη του, όχι μόνο κάθε σύγχρονος Πολιτικός, Κοινωνικός ή Πνευματικός Ηγέτης, αλλά και κάθε σοβαρός και υπεύθυνος πολίτης της "ευλογημένης" ακόμη Αυστραλίας του παρόντος.

Και την λέμε ακριβώς "ευλογημένη", και όχι όπως άλλοτε εχαρακτηρίσθη, σχεδόν εν "αχαριστία", "The Lucky Country" (Η τυχερή Χώρα), ή "The Country of Affluence" (η Χώρα της αφθονίας), προκειμένου να επισημάνουμε σε "πιστεύοντας" και "μη πιστεύοντας", τις συγκλονιστικές προοπτικές που έχει μια τέτοια χώρα, ανερχόμενη συνεχώς προς το Κέντρο "εξισορροπήσεως" μεταξύ των εμφανώς πλέον κυοφορουμένων "Υπερδυνάμεων" του Νοτίου Ημισφαιρίου.

Η εξισορρόπηση όμως που εννοούμε, δεν αναφέρεται στο απατηλό, ή τουλάχιστον αβέβαιο, πολιτικό "λεξιλόγιο" της "παγκοσμιοποιήσεως", η οποία ως ύψιστο ηθικό ιδεώδες έθεσε την ουδέτερη "ενοχή". Εδώ, αντιθέτως, κυριαρχεί εξ αρχής, ως βασικό "αίτημα" (postulate), η μεριμνώσα "συνοχή" της εν κοινωνία ζωής.

Αν η γλώσσα της παγκοσμιοποιούμενης "ελεύθερης αγοράς", παραλλήλως με τα κοινωνικά συνθήματα περί δήθεν "ίσων δικαιωμάτων" και "ίσων ευκαιριών", τολμά να προβάλλει -σαν να μην υπήρχε καμία εν προκειμένω εσωτερική αντίφαση(!)- και τον "ανταγωνιστικό" (competitive) χαρακτήρα της ανθρώπινης δράσεως σε όλους τους τομείς, ως δείγμα μάλιστα "προ-όδου" και "ανα-πτύξεως", η γρηγορούσα (vigilant) μέριμνα του λεγόμενου "Κοινωνικού Κράτους", ανακαλύπτει ευχερώς, αντί του "ανταγωνισμού" (competition), περισσότερο δημιουργική την "συμ-πάθεια" (compassion), ώστε να εξασφαλίζεται όντως η θρυλούμενη "Social Security".

Ας θυμίσουμε τώρα, ότι ασφαλώς δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλλουμε ότι ο κ. Howard, όχι μόνο γνωρίζει, αλλά και εκτιμά αναλόγως τα αγαθά του "πολυ-πολιτισμού" που γεύεται άφθονα η πολυεθνική Αυστραλία των ημερών του. Επίσης δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να αμφισβητήσουμε την ευθύνη του Πρωθυπουργού να τονίζει πάντοτε σε κάθε Αυστραλό πολίτη, πόσο σπουδαία και ουσιαστική σημασία για εθνική ενότητα και ειρήνη, έχει η ειλικρινής και πρόθυμη ενσωμάτωσή του εις το εθνικό Σύνολο. Αυτά όμως τα αυτονόητα καθήκοντα κάθε υιοθετούμενου από την Χώρα υποδοχής νέου συμ-πολίτη, δεν εξασφαλίζονται βέβαια μονάχα με την εκμάθηση της Αγγλικής γλώσσας και την υιοθέτηση όλων των εθίμων και της φοβικά "αποκλειστικής" νοοτροπίας (mentality) των Αγγλοσαξώνων.

Εάν το αίτημα της ενσωματώσεως εκφράζεται κάπως τεχνοκρατικά με την απλή "σύμπλευση" μέσα στο "κεντρικό ρεύμα" (main stream), δεν σημαίνει ότι το αίτημα και η ανάγκη του "πολυ-πολιτισμού" ικανοποιούνται, με τέτοια γλωσσικά σχήματα, επαρκώς. Αντιθέτως, μια τέτοια "ορολογία", αντί να είναι ενωτική και περιεκτική του Συνόλου των πολιτών, έστω και αθελήτως υπενθυμίζει πάντα τον χωρισμό σε "Κέντρο" και "Περιφέρεια".

Αλλά πρέπει να ομολογήσουμε, ότι ακόμη και το σύνθημα "πολυ-πολιτισμός", με το οποίο θριαμβολογούμε -όχι αδίκως πάντοτε- έναντι ολόκληρου του υπόλοιπου κόσμου, δεν έχει καρποφορήσει όσο θα 'πρεπε. Κι' αν ίσως βρισκόμαστε σε ασύγκριτη πρωτοπορία εν προκειμένω, δεν θα έβλαπτε να θυμούμαστε ότι αυτό καθ' εαυτό το "σύνθημα" δεν αποτελεί το "μαγικό ραβδί" πού χρησιμοποίησε η Κίρκη, για να μετατρέψει τους "χοίρους" σε ανθρώπους!

Κανείς όμως δεν αμφιβάλλει ότι, το να αποδεχόμαστε με χαρά και υπερηφάνεια τις "κουλτούρες" όλων των φυλών, που περιλαμβάνει η σύγχρονη Αυστραλία, και να διατίθενται από τον Δημόσιο "Κορβανά" τεράστια ποσά, όσο πουθενά αλλού, για την συντήρηση και καλλιέργεια ισαρίθμων εθνικών γλωσσών (σε Σχολικά, Ραδιο-τηλεοπτικά κ.α. Προγράμματα, σε Θεατρικές Σκηνές και Φέστιβαλς, σε Οίκους Ευγηρίας, Kindergartens κ.α.), αποτελεί όντως, μαζί με τα πολλών ειδών "επιδόματα" (benefits) σε ειδικές περιπτώσεις ατόμων, μια μοναδική σε κοινωνική ευαισθησία Κρατική Μέριμνα.

Εν τούτοις, όπως έχει καταντήσει σήμερα η έννοια του "πολιτισμού", μοιραίως "συμπαρασύρει" και το επιδιωκόμενο διεθνιστικό διαμέτρημα του "πολυ-πολιτισμού".

Άλλοτε λέγοντας "πολιτισμός", εννοούσαμε τις επιτεύξεις ενός λαού, ή ευρύτερου χώρου, σε Τέχνες και ανθρωπιστικά Γράμματα, ιδιαιτέρως δε σε "μνημεία" που διαιωνίζουν για τις επερχόμενες γενεές τον βαθμό καλλιέργειας που πέτυχε -κατά καιρούς και τόπους- ο άνθρωπος, στον αγώνα του εξευγενισμού του.

Σήμερα τα κριτήρια περί "καλών Τεχνών" και "Πολιτισμού", έχουν γίνει τελείως υποκειμενικά, και οι όροι υπό τους οποίους "εξευγενίζονται" τα ήθη των ανθρώπων, έχουν γίνει ρευστοί και ακαθόριστοι, αν όχι και σχεδόν απάνθρωποι.

Έτσι, ακούμε να καυχώνται ότι δήθεν "παράγουν πολιτισμό" οι διάφοροι "μεταπράτες" ως "entertainers" παντός είδους, που "διασκεδάζουν" την πλήξη ή την θλίψη του κουρασμένου ανθρώπου, κι' όχι οι πραγματικοί "δημιουργοί" που διανοίγουν ως "Προφήτες" και "Σκαπανείς" τους δρόμους του μέλλοντος.

Όσο πάντως κι' αν αποτελούν "στοιχεία πολιτισμού", ακόμη και τα απλώς "φολκλορικά" δεδομένα, αλλά και οι τρόποι που αντιμετωπίζει ο κάθε λαός τις ποικίλες ατομικές ή συλλογικές καθημερινές ανάγκες του (από το φαγητό, την ενδυμασία, την μάθηση, την ψυχαγωγία, τα επαγγέλματα, μέχρι τις υψηλότερες μορφές Τέχνης και επιστήμης), φαίνεται ότι θα έχει αιώνιο κύρος η σοφή παρατήρηση ότι "ψυχή του πολιτισμού είναι ο πολιτισμός της ψυχής"!

Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το επίπεδο του "πολυ-πολιτισμού", που η σύγχρονη πολυεθνική Αυστραλία έχει φθάσει, δηλαδή μέχρι του σημείου, όχι απλώς να "αποδέχεται", αλλά και να "πανηγυρίζει" την "πολιτιστική διαφορότητα" (cultural diversity) των εθνοτικών της ομάδων (ποικιλία πού "συμπληρώνει το ελλείπον"(!), δεν πρέπει μήτε μπορεί αυτό να αποτελέσει τον έσχατο και ύψιστο στόχο ενός μεγάλου και γενναίου "Πολυέθνους". Ο επόμενος και ύψιστος στόχος μας, μετά τον "Multi-culturalism", πρέπει να είναι ο "Multi-humanism"!

Γιατί, αν ο "πολιτισμός" προσλαμβάνει κατά κανόνα και αποδέχεται ευχαρίστως επιλεκτικά μόνο τα "επιτεύγματα" του ανθρώπου, ο "ανθρωπισμός", αντιθέτως, οφείλει να αποδεχθεί και να περιχωρήσει "ολόκληρο τον άνθρωπο"! Όχι δηλαδή μόνο, τα "επιτεύγματα" των διαφόρων ικανοτήτων και ταλέντων του, αλλά και τις αποτυχίες των αδυναμιών ή ελλείψεών του.

Σ' αυτή μονάχα την υψίστη "έξαρση", θα δικαιούμαστε να "καυχηθούμε" ότι αρχίσαμε να βιώνουμε στην πράξη το πραγματικό "μεγαλείο" του Ανθρώπου. Τότε μόνο θα πούμε ότι αξιωθήκαμε να δούμε στο πρόσωπο του "άλλου" τον ίδιο τον "εαυτό" μας.

Αρχείο