ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ! Χέρι -Χέρι όλες οι γενιές
Οι παραδόσεις μας ολοζώντανες μεταδίνονται από γενιά σε γενιά

Πηγή: Εφημερίδα Νέος Κόσμος

Της Βίβιαν Μόρρις

Έχουν μάθει από νωρίς να αντιστέκονται στις μυρωδιές των κουλουριών, του μπακλαβά και των τσουρεκιών που γεμίζουν, αυτές τις μέρες απ' άκρη σ' άκρη το σπίτι. Βλέπουν χωρίς ν' αγγίζουν, γεμίζουν τα πνευμόνια τους από το υπέροχο ζεστό αυτό άρωμα και περιορίζονται στο χαλβά, τις ελιές, τις φακές με ξύδι τη Μ. Παρασκευή και όλα τα νηστίσιμα. Είναι οι νέοι της δεύτερης γενιάς που πήραν καλά το μάθημά τους από την πρώτη γενιά και τώρα εξασκούν τα δικά τους παιδιά να κάνουν το ίδιο.

Οι εκκλησίες όλη τη Μ. Εβδομάδα, αλλά ιδιαίτερα τη Μ. Παρασκευή, στον Επιτάφιο και το Μ. Σάββατο, στην Ανάσταση πλημμυρίζουν από νέους.

Για να φτάσουν εκεί, πέρασαν από μια "διαδικασία" και μια πρακτική κάμποσων χρόνων τώρα, στην ουσία από τότε που θυμούνται τον κόσμο, όπως θα πούνε σήμερα.

"Μάθαμε να βλέπουμε όλα τα πασχαλιάτικα γλυκά και να μην αγγίζουμε τίποτε, να νηστεύουμε κανονικά, χωρίς διαμαρτυρίες - άλλωστε θα ήταν άσκοπες - ακολουθώντας το παράδειγμα των γονιών μας", θα πει ο Νίκος Κρικέλης, γεννημένος στη Μελβούρνη.

"Όλη τη Μ. Εβδομάδα πηγαίνω στην εκκλησία. Με συγκινεί η κατάνυξη που επικρατεί, το δέσιμο του κόσμου που ακόμη κι' αν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα.

Τα πράγματα μένουν τα ίδια στο σπίτι μου, αναφορικά και με μικρές συνήθειες όπως είναι τα καινούρια παπούτσια και τα καινούρια ρούχα το Πάσχα.

Ακόμη, αν και 26 χρόνων, αυτές τις μέρες θα πάρω καινούρια παπούτσια, όπως όταν ήμουν μικρός και καινούρια ρούχα. Νοιώθω υπέροχα που την ημέρα του Πάσχα μαζεύονται όλοι οι συγγενείς στο ίδιο τραπέζι και ανταλλάζουμε αστεία και πειράγματα μεταξύ μας. Είναι μια ατμόσφαιρα μοναδική, απερίγραπτη", θα πει ο Νίκος Κρικέλης.

Γι' αυτή την ατμόσφαιρα θα μιλήσει και η Ανθούλα Γκούμα, γεννημένη στη Μελβούρνη: "Πηγαίνω στην εκκλησία την Εβδομάδα των Παθών και αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι ενώ υπάρχει πολλή θλίψη στην ατμόσφαιρα, συνάμα υπάρχει και μια ζεστασιά που ενώνει τους ανθρώπους. Την Κυριακή του Πάσχα, από τότε που θυμάμαι τον κόσμο, μαζεύεται όλη η οικογένεια και μέσα από το τσούγκρισμα των αυγών, τα γέλια, τη χαρά, έρχεται και η επιβεβαίωση ότι είμαστε στενά δεμένοι με τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου της καταγωγής μας".

Από τους γονείς του, Σαμ και Μαίρη (δεύτερης γενιάς), πήρε πάρα πολύ καλά το μάθημά του και ο γνωστός ποδοσφαιριστής της "Ελλάς", Νίκολας Κέρτης: " Όλα έρχονται φυσικά και θεωρούνται, θα έλεγα, δεδομένα. Μεγάλωσα σ' ένα περιβάλλον που όλα τα έθιμα που συνδέονται με το Πάσχα, αλλά και τις άλλες μεγάλες γιορτές του χριστιανισμού, τηρούνται στο σπίτι μου με ευλάβεια. Νηστεύω πάντοτε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, πηγαίνω στην εκκλησία, με τη λαμπάδα του νονού μου, νοιώθω μέρος όλης αυτής της θλίψης αλλά και της χαράς που κουβαλάνε αυτές οι μέρες μαζί τους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα ίδια έθιμα, όπως τα ζω σήμερα, θα προσπαθήσω, όταν κάνω δική μου οικογένεια, να τα μεταδώσω και στα παιδιά μου", θα πει μ' ένα ζεστό χαμόγελο ο Νίκολας Κέρτης.

Μιλάμε για τέταρτη δηλαδή γενιά, γεγονός που, από μόνο του, θα πρέπει να γεμίζει την καρδιά μας χαρά και αισιοδοξία.

ΓΕΡΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΕΝΙΑ
Αν ... ξετυλίξουμε όμως το κουβάρι θα δούμε ότι το γεγονός ότι οι εκκλησίες γεμίζουν αυτές τις μέρες από νέους της δεύτερης γενιάς και παιδιά της τρίτης, οφείλεται στην πρώτη γενιά.

Από κει μπήκαν οι γερές βάσεις, για να χτιστεί το οικοδόμημα αυτό για το οποίο, έχουμε κάθε δικαίωμα σήμερα να είμαστε υπερήφανοι.

Η πρώτη γενιά προσπάθησε με σχολαστικότητα συχνά, να κρατήσει τα έθιμα που συνδέονται με τις μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης, όπως τα έζησε και όπως τα παρέλαβε από τις προηγούμενες γενιές, πριν ακόμη μεταναστεύσει στην Αυστραλία.

"Θεώρησα ότι ήταν χρέος μου να μεταφέρω εδώ αυτά που έζησα σαν παιδί", θα πει η Ελένη Καζάκη, μητέρα δυο ενήλικων κοριτσιών, που ήδη έχουν ανοίξει το δικό τους σπίτι.

"Έφυγα από την Αθήνα το 1972. Ήταν πολλοί εκείνοι οι οποίοι είχαν προηγηθεί του δικού μου ερχομού. Ήταν οι Έλληνες της μαζικής μετανάστευσης. Μου έκανε, θυμάμαι, εντύπωση τότε το γεγονός ότι, ενώ πολλοί είχαν πάνω από είκοσι χρόνια στην Αυστραλία, διατηρούσαν ολοζώντανα και άθικτα, θα έλεγα, τα έθιμα των μεγάλων γιορτών της Θρησκείας μας. Αυτή ήταν η αρχική εντύπωση. Αργότερα, είδα και ένοιωσα ότι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Απλά είναι μια ανάγκη που νοιώθεις και την εκφράζεις σχεδόν ενστικτωδώς. Τα παιδιά μου, χωρίς να το επιβάλλω, με χαρά συνεχίζουν αυτά που έζησαν. Η μεγάλη κόρη μου η Ευαγγελία που έχει αποκτήσει κοριτσάκι, είμαι σίγουρη ότι θα κάνει το ίδιο, όπως και η άλλη μου κόρη η Ανθούλα, όταν γίνει μητέρα. Η μετάδοση έγινε αβίαστα. Από μωρά που ήταν, όλη τη Μ. Εβδομάδα στην εκκλησία, οικογενειακώς, μέχρι και τη Δεύτερη Ανάσταση ανήμερα του Πάσχα".

ΑΣ ΠΛΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ
Από πολύ μικρά, μάζευε τα εγγόνια του, στο σπίτι ο Αντώνης Μπαλούκας και τα μάθαινε να πλάθουν κουλουράκια και τσουρέκια, μια τέχνη που ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά, όντας ζαχαροπλάστης. Την ίδια δουλειά είχε κάνει, αρχικά με τις δυο κόρες του και το γιο του.

"Ήταν κάτι που το περίμεναν όλο το χρόνο και φυσικά συνοδευόταν από νηστεία, πράγμα που έκανε την όλη διαδικασία διασκεδαστική και ευχάριστη από τη μια μεριά ... "επώδυνη" όμως από την άλλη, αφού έρχονταν τόσο κοντά με τα γλυκά, τα άγγιζαν, απολάμβαναν το μοναδικό τους άρωμα, δεν μπορούσαν όμως να τα γευτούν πριν από την Ανάσταση", θα πει με το γνωστό της χιούμορ η Κατίνα Μπαλούκα, περήφανη μητέρα και γιαγιά 4 εγγονών.

Η Μέλπω Ντε Τζιόρτζιο η οποία ήλθε στην Αυστραλία, από την Αθήνα, το 1950, έχει την τύχη να έχει δισέγγονα τα οποία , μαζί με τη γιαγιά Λορέτα (κόρη της κ. Ντε Τζιόρτζιο) πλάθουν τσουρέκια. "Μόνο έτσι μπορώ να νοιώσω ότι είναι Πάσχα", λέει η Λορέτα, ευγνωμονώντας σίγουρα τη μητέρα της για την πλούσια κληρονομιά.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΝΟΝΩΝ
Η Λίτσα Αθανασιάδη η οποία ήλθε στην Αυστραλία σε ηλικία 10 χρόνων, θα μας υπενθυμίσει και το ρόλο που παίζουν οι νονοί και οι νονές στη διατήρηση των εθίμων που συνδέονται με το Πάσχα: "Η επίσκεψη του νονού ή της νονάς με τα λουστρίνια παπούτσια, τη λαμπάδα, τα αυγά, την κουλούρα, είναι κάτι που οπωσδήποτε κρατά, κατά ένα τρόπο, τα παιδιά ακόμη στενότερα δεμένα με τα έθιμα του Πάσχα. Αλλά, με την ευκαιρία, να πω ότι και μας τους μεγάλους, εξακολουθούν να μας γοητεύουν το έθιμο των καινούριων παπουτσιών το Πάσχα, του καινούριου παλτού, το ψάξιμο για το πιο γερό αυγό. Φυσικά, δεν τα βάζουμε στα άχυρα, όπως στο χωριό, για να γίνουν πιο γερά, η δοκιμή όμως με τα μπροστινά δόντια ... αποδίδει μια χαρά και σήμερα!"

Αρχείο