"Λευκός άνθρωπος μέσα σε βαθιά τρύπα" για το ταξίδι του Καραμανλή στην Αυστραλία!

Πηγή: Εφημερίδα Νέος Κόσμος

ΑΘΗΝΑ, Κυριακή.-

Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στην Αυστραλία (αναχωρεί την Παρασκευή με πρώτο σταθμό τη Νέα Ζηλανδία), η αυστραλιανή πρεσβεία στην Αθήνα οργανώνει αύριο ειδική εκδήλωση. Στα πλαίσια της εκδήλωσης αυτής, θα γίνει και η προβολή της ταινίας "Κουπαπίτι - Λευκός άνθρωπος μέσα σε βαθιά τρύπα" της Άννας Κεσίσογλου.

Εικόνες από το "Κουπαπίτι"

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τα ορυχεία οπαλίου. Στην έρημο της Νότιας Αυστραλίας βρίσκεται το χωριό Κούμπερ Πέντυ, με πληθυσμό 3.500 ανθρώπων και με ελληνική κοινότητα που δημιουργήθηκε το 1950 με το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από την Ελλάδα στην Αυστραλία. Η ζέστη των 50-60 βαθμών Κελσίου δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα και έτσι οι Έλληνες έσκαψαν και έφτιαξαν τα σπίτια τους κάτω από τη γη, όπως είχαν κάνει άλλοι στη Σαντορίνη και στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας. Αυτά τα υπόσκαφα έχουν και το χειμώνα και το καλοκαίρι θερμοκρασία 23-25 βαθμούς. Η ταινία καταγράφει τις ιστορίες των Ελλήνων που σκάβουν για να βρουν οπάλιο καθώς και για τα συναισθήματα και τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων που παραμένουν παιδιά, αφού θεωρούν τη δουλειά τους περισσότερο ως παιχνίδι που δεν πρέπει να τελειώσει παρά επάγγελμα.

Η Άννα Κεσίσογλου, σε πρόσφατη συνέντευξή της, εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί στο ντοκιμαντέρ της το απόσπασμα του T.S. Elliot που αναφέρει: "Δε θα πάψουμε να εξερευνούμε / κι όλης μας της εξερεύνησης το τέλος / θα 'ναι να φτάσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε / και να γνωρίσουμε για πρώτη φορά το μέρος".

Η κ. Κεσίσογλου τόνισε ότι πρόκειται για ένα σχόλιο για τη μετανάστευση και ότι ως τέτοιο το αξιοποίησε μετά τη δήλωση ενός άντρα της ελληνικής κοινότητας της περιοχής, ο οποίος κοιτάζοντας το άγριο ερημικό τοπίο της Νότιας Αυστραλίας είπε ότι του θυμίζει το χωριό του, τη Νέα Τρίγλια Χαλκιδικής. "Θεώρησα ότι αυτή η τοποθέτηση έχει σχέση με τον ψυχικό του κόσμο και όχι με αυτά που πραγματικά βλέπουν τα μάτια του. Όταν, λοιπόν, κάποιος συνδέεται ψυχικά και οδηγείται συναισθηματικά να κάνει έναν ξένο τόπο δικό του, καταλήγουμε τελικά σ' αυτό το απόσπασμα του T.S. Elliot. Και εκεί οδηγώ την ταινία τόσο με το τέλος όσο και με άλλα σημεία της". Αμέσως μετά, αναφέρθηκε στην επιλογή του θέματός της, σημειώνοντας ότι έμαθε τυχαία για το Κούμπερ Πέντι συνομιλώντας με Έλληνες της Αυστραλίας, ενώ σχετικά με το αν μπορεί μια ταινία να επηρεάσει καταστάσεις, υπογράμμισε ότι, δεν πιστεύει κάτι τέτοιο και ότι η δική της πολιτική θέση σε όλες της τις ταινίες, όπως και στη συγκεκριμένη, έγκειται στην προσπάθειά της να μην συμμετέχει και να μην επιβάλλει τη δική της γνώμη και άποψη.

Αρχείο