Θρήνος για τα τέσσερα παιδιά που χάθηκαν άδικα...

Πηγή: Εφημερίδα Νέος Κόσμος

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΔΟΥΒΑΡΤΖΙΔΗ

Μαράθηκε ο ανθόκηπος της Μελβούρνης για μια ακόμη φορά. Τέσσερα παλικάρια έχασαν τη ζωή τους στο τέλος της εβδομάδας, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στα δυτικά της πόλης, γύρω στις 6.45, το βραδάκι της Κυριακής.

Συγκλόνισε έναν ολόκληρο κόσμο ο χαμός των τεσσάρων παιδιών, που τόσο τραγικά και πρόωρα έφυγαν στο άνθος της ηλικίας τους. Δύo αγόρια μόλις δεκαεφτά χρόνων. Κυπριόπουλα. Και δυό τουροκυπριόπουλα, παρέα. Τέσσερις νεαροί φίλοι που μόλις είχαν αρχίσει να πλέκουν όνειρα για τη ζωή τους.

Ο Παναγιώτης Σταύρου, 17 χρονών κι ο Γιώργος Λοΐζου, 17. Ο Hasan Burke, 18, κι o Salih Niyazi, 18.

Τα τέσσερα παιδιά επέστρεφαν από ένα προσκύνημα στο Blairgowrie, λίγο πιο κάτω από την πόλη που μεγάλωσαν. Πήγαν να ρίξουν μερικά λουλούδια στη θάλασσα. Στη μνήμη του φίλου τους, του Μιχάλη Μπαλτατζή, που πνίγηκε την περασμένη εβδομάδα κι έφυγε πρώτος. Ν' ανοίξει το δρόμο, φαίνεται.

Σύμφωνα με πληροφορίες της αστυνομίας το Holden Commodore που οδηγούσε ο Hasan Burke έπεσε σε ένα δέντρο με υπερβολική ταχύτητα που πλησίαζε τα 160 χιλιόμετρα. Το αυτοκίνητο έγινε ολοκαύτωμα. Παίρνοντας μαζί του και τα παιδιά. Βυθίζοντας τέσσερις οικογένειες σε πένθος και έναν ολόκληρο κόσμο στον πόνο.

Ο θάνατος των τεσσάρων παιδιών, εκτός από τη μεγάλη συγκίνηση, έγινε αφορμή να ξανανοίξει η κουβέντα για περαιτέρω μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την ασφάλεια των νέων οδηγών. Εμπειρογνώμονες, ακαδημαϊκοί, η πολιτική ηγεσία της Πολιτείας κι ο Πρωθυπουργός, έκαναν δηλώσεις για μια ασφαλέστερη οδήγηση και πιο πολλή ζωή για τους νέους.

Το δυστύχημα της Κυριακής άγγιξε όλους. Κυρίως, όμως, γέμισε μέσα μας έναν πανανθρώπινο συμβολισμό. Δυο Έλληνες και δυο Τούρκοι. Δυο Χριστιανοί και δυο Μουσουλμάνοι. Κύπριοι και οι τέσσερις! Παιδιά της Αυστραλίας. Έφυγαν μαζί για το μεγάλο ταξίδι. Ο ίδιος Θεός τους πήρε. Αυτός που τους χάρισε τη ζωή.

Δε γνώριζα τα άλλα παιδιά. Γνώριζα μόνο τον Παναγιώτη. Μιλώντας με τον πατέρα του Γιώργου Λοΐζου, τον Αντρέα, και όταν του είπα "κύριε Αντρέα να είστε καλά, κι εσείς, και η χαροκαμένη μάνα του, κι οι δυο κορούλες σας, να 'στε καλά για να τον θυμάστε το Γιώργο"... Ο σπαραγμός του πατέρα έτοιμος: "Ο Γιώργος είναι στην καρδιά μας. Αναπνέουμε κι οι πέντε μαζί. Η μάνα του, οι αδελφές του, μαζί κι ο Γιώργος. Ήμασταν μαζί. Και μαζί θα είμαστε για πάντα εμείς".

Τον Παναγιώτη τον ήξερα προσωπικά. Για το Γιώργο άνοιξα το Ίντερνετ. Άφησα τους φίλους του να μιλήσουν. Του έχουν γράψει χιλιάδες μηνύματα σε ειδικές ιστοσελίδες που μήτε ν' αντέξεις δε μπορείς να τα διαβάσεις:

"Γιώργο! Αγαπούλα μας, μάς έφυγες τόσο νωρίς! Μη σβήσεις ποτέ το τεράστιο χαμόγελό σου, το γλυκούλικο! Ξέρω. Μας βλέπεις από τον παράδεισο! Σ' αγαπώ"......(μια φίλη)..

"Γιώργο, ήσουν το πιο γελαστό παιδί...! Δε μπορώ να το πιστέψω ότι έφυγες τόσο νωρίς... θα σε θυμόμαστε. Όλοι, όσοι ζήσαμε την ευτυχία που σε γνωρίσαμε...! Αιωνία σου η μνήμη Γιώργο. Θα σε θυμόμαστε πάντα..".

Και πιο κάτω πάλι στο "My Space"...

"Γιώργο, Έλα πίσω, τώρα. Τώρα αμέσως!...Όλοι υποφέρουμε, αφού εσύ, ο Παναγιώτης, ο Haas και ο Salih έχετε αγγίξει την ψυχή και την καρδιά μας. Μιλάω για όλους, ακούς, όταν λέω ότι μας λείπετε το λέω για να μας ακούς! Άκουσέ με Γιώργο, έλα πίσω. Μαζί μας... Γιώργο, έλα και φέρε παρέα και τον Παναγιώτη. Είμαστε ένα... Μια καρδιά...".

Για τον Hassan και τον Sali, άφησα τη σκέψη μου να τριγυρίσει στα ίδια δυτικά προάστια που περπάτησα κι εγώ νεότερος. Εκεί που Έλληνες και Τούρκοι μιλάνε την ίδια γλώσσα - τη γλώσσα της καρδιάς. Και η μάνα του Hassan και του Sali μάνα είναι. Το ίδιο μεγάλος κι ο πόνος της. Ανθρώπινος. Θεέ μου, σκέφτηκα αυθόρμητα, ευτυχώς που μας έκανες ανθρώπους. Να μην είμαστε Θεοί. Να μπορούμε να αισθανόμαστε. Για να πονάμε.

Άφησα τελευταίο τον Παναγιώτη. Τον Παναγιώτη τον αδίκησα κι άλλη φορά....! Ναι, να το πω, εδώ, τώρα που γράφω τούτες τις γραμμές, όταν φέτος, τον Ιούλιο πήγαμε μαζί κι άλλα 41 παιδιά, παρέα στην Καβάλα. Στη Σαλονίκη. Στα Μετέωρα και την Αθήνα.

Τότε που, από λάθος δικό μου, του έβαλα τις φωνές. Για σφάλμα που έκανε κάποιος άλλος. Στον Παναγιώτη και τον Αντρέα. Τα "έψαλα" και τους φώναξα να προσέχουν! Τα δυο κυπριόπουλα, τα ολόγλυκα της παρέας. Με τη χρυσή καρδιά. Κι όταν είδα το δάκρυ στα μάτια του, που τον αδίκησα, είχα το θάρρος να του πω συγνώμη - δεν έφταιγες εσύ, Παναγιώτη. "Εντάξει, κύριε... It's all fine", μου είπε. "Καταλαβαίνω. Έχεις ευθύνη να μας προσέχεις..I'm sorry!".

Έτσι το 'θελε η τύχη. Μετά τρεις μήνες το δάκρυ το δικό του να γίνει δικό μου κλάμα. Τώρα που προσπαθώ να γράψω δυο γραμμές να χαιρετήσω τον πηγαιμό του σ' εκείνη την Ιθάκη που, κάποιοι την είπαν και παράδεισο.

Κι αυτός να γίνει πρωτοσέλιδο κι αστέρι της Κλαίρης, της μάνας του, της χαροκαμένης, που θα πει: "Ο Παναγιώτης μου έφυγε σε ταξίδι μακρινό. Να σωθούν τα παιδιά του κόσμου". Κι ο Σταύρος ο πατέρας του, να παραμιλά σαν όραμα να βλέπει: "Τώρα τις μέρες των Χριστουγέννων ο Παράδεισος χρειαζότανε λουλούδια να τον στολίζουν".

Έτσι θα τον θυμάμαι τον Παναγιώτη. Χαμογελαστό, ευγενικό. Με καλούς τρόπους. Κι αγωγή. Σχεδόν κοκκίνιζε όταν του μιλούσες. Από σεβασμό. Και έκλεβε τις καρδιές όσων τον γνώριζαν. Και των κοριτσιών με τις ζεμπεκιές του στην Καβάλα.

Από μικρό παιδί, έτσι τον θυμάμαι. Αξιώθηκε να γίνει παλικάρι. Να φωτίσει τον κόσμο. Να γοητεύσει τον κόσμο. Με την καλοσύνη του. Τη λεβεντιά και τη χάρη του. Σα να τό 'ξερε ο Θεός. Σα να τον είχε τάμα. Σα να 'τανε αλήθεια που λέει ο Παπακυριάκος: "Ο Θεός αυτούς που αγαπά τους παίρνει μαζί του"! Κι ας δε συμφωνούσα εγώ, ο αμαρτωλός και να του πω. "Κι' Εσύ, Θεέ μου, κάπου σφάλεις". Κι ας με συγχωρούσε. Παντοδύναμος Εστίν. Να ΄βαζε φρένο στο γκάζι της νιότης του και του μοιραίου Holden που οδηγούσε ο Χασάν. Ε, ας έβαζε γκάζι σε μένα. Να φύγω πιο μπροστά. Που τη γνώρισα και την έζησα τη ζωή. Και στον πατέρα του, αν ήθελε. Και στον παππού του.

Να 'βαζε γκάζι σε μας. Και φρένο στου Γιώργου. Του Παναγιώτη. Του Χασάν και του Σαλί. Και στη Ναυσικά του Σπύρου που έφυγε νωρίς. Και στου Βασίλη του Κώστα που ακολούθησε, πριν καλά καλά καλοκαιριάσει ο ανθός. Δεν πρόλαβε ν' ανθίσει.

Παιδιά κι άνθη της Άνοιξης όλα τους...

Αρχείο