Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα...

Πηγή: Εφημερίδα Νέος Κόσμος

ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

... Πρώτη γιορτή του χρόνου. Μα δεν είναι σκέτη γλύκα αυτήν η γιορτή, ρε παιδί μου;

Πέρασε κι ακόμα να τη χορτάσω. Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει τι λένε οι απανταχού ξερόλες: Τα Χριστούγεννα τούς προκαλούν μια μελαγχολία (μια αναρώτηση, μια αναρρόφηση, μη σου πω)! Μια εμπορευματοποιημένη γιορτή, με μόνο στόχο την ενίσχυση του υπερκαταναλωτισμού! Οι γιορτές παράγουν ψευδοπρότυπα που παραπέμπουν σε μια καρικατούρα του παρελθόντος... Σε παρωχημένα, άκυρα μοντέλα που δεν ισχύουν πλέον.

Μπορώ τώρα να μην απολογηθώ που- και φέτος- τα χάρηκα τα Χριστούγεννα; Θέλω να στολίζω το έλατο με όλο το μαγευτικό καρακατσουλιό. Τις μπάλες, τα αγγελάκια, τα φώτα, τις ολόχρυσες κορυφές στο δέντρο, τους Αη Βασίληδες, τη φάτνη, τα CD με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια

Καλά τα είπα; Το 'πιασα το παρασύνθημα;

Μπράβο. Μπορώ τώρα να μην απολογηθώ που και φέτος- τα χάρηκα τα Χριστούγεννα; Τα έπαιξα στα γόνατά μου, τους τσίμπησα τα ροδαλά μαγουλάκια, τους έκανα γούτσου γούτσου!

Κάθε χρόνο, το θέλω όλο το πακέτο, ρε μανούλα μου! Θέλω να στολίζω το έλατο με όλο το μαγευτικό καρακατσουλιό. Τις μπάλες, τα αγγελάκια, τα φώτα, τις ολόχρυσες κορυφές στο δέντρο, τους Αη Βασίληδες, τη φάτνη, τα CD με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Θέλω να φάω κουραμπιέδες και μελομακάρονα (κι ας μη μου αρέσουν ούτε οι κουραμπιέδες ούτε τα μελομακάρονα).

Θέλω να διασχίζω μια πόλη γελαστή! Όταν οι φωτεινές γιρλάντες της νύχτας κρύβουν την αθλιότητα της μέρας.

Θέλω να χαζέψω στα μαγαζιά, να σέρνω σακούλες, να κάνω μια στάση για ζεστό εσπρέσο και κρουασάν σοκολάτα.

Θέλω να αγοράσω δώρα γι' αυτούς που αγαπώ. Θέλω να βάλω τα καλά μου, να πείσω τον γιο μου να αποχωριστεί για λίγο τα χαχόλικα φούτερ και να πάμε σε οικογενειακά τραπέζια.

Θέλω να φάω γαλοπούλα που τη μισώ θανάσιμα. Θέλω να χιονίζει! Να ξυπνάμε κάθε χρόνο τέτοια μέρα και να είναι όλα λευκά! Μ΄ αυτή την υπέροχη λάμψη, αυτή τη σπάνια κρυστάλλινη αντανάκλαση του χιονιού στον καθαρό ουρανό!

Θέλω ένα ζευγάρι λουστρινένιες γόβες. Δεν ξέρω γιατί έχω συνδέσει το λουστρίνι με τα Χριστούγεννα. Ίσως επειδή όταν ήμουνα παιδί το μαύρο λουστρινάκι ήτανε must για την ημέρα των γιορτών. Ξυπνάει το παιδί μέσα μου; Μπορεί! Και πολύ το άργησε μπορώ να σου πω! Όλο τον υπόλοιπο χρόνο πρέπει να είμαι ενήλικη. ΚΑΙ πρέπει ΚΑΙ είμαι. Μια βδομαδούλα από τις 52, ας ξαναγίνω το μικρό κοριτσάκι με τα λουστρινένια σπαρπίνια.

(Και για να μην ξεχνιόμαστε. Άλλο παιδικότητα, άλλο παλιμπαιδισμός. Στο πρώτο ξυπνάει το παιδί μέσα σου. Στο δεύτερο ξυπνάει το σούργελο.)

Ξέρω... Οι γιορτές έρχονται κι απέρχονται σε χρόνο ντετέ.

Ξέρω... Επενδύουμε πολλά. Και στο τέλος το ταμείον είναι μείον.

Ξέρω... Αρπαζόμαστε από τα μαλλιά και δραπετεύουμε από τα μικρά, τα σπαστικά, τα ασήμαντα. Κι ώσπου να πεις "χρόνια πολλά"τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα!

Ξέρω... Η προσμονή δυσανάλογη του αποτελέσματος... Η απογείωση δυσανάλογη της προσγείωσης... Το ταξίδι πιο σύντομο απ' όσο το ονειρευτήκαμε...

Ξέρω... Μετά σου 'ρχεται σαν κουβάς με βρωμόνερα η καθημερινότητα; Οι ειδικοί, οι παντός καιρού επιστήμονες, το ονομάζουν "μεθεόρτιο στρες". Που με σαρδόνιο χαμόγελο σου την έχει στημένη πρώτη γωνία δεξιά: Σου την πέφτει, σου επιτίθεται, σε διαλύει, δεν σ΄ αφήνει σε χλωρό κλαρί.

Όμως τώρα θέλω να ζήσω το παραμύθι. Τώρα θέλω να γευτώ την ουτοπία. Τώρα θέλω να στραγγίξω το ζωτικό μου ψεύδος μέχρι το μεδούλι...

Και μετά, ας μου φέρουν τον λογαριασμό κι ας τα σκάσω χοντρά! Κι ας πω "τρελοί είναι οι άνθρωποι, τι διάολο παραγγείλαμε;"!

Μια κατάδυση στο χτες! Αυτό παραγγείλαμε. Και - μα την Παναγία- αυτό αξίζει να το πληρώσουμε!

Πέρασαν τα Χριστούγεννα. Πάμε γι΄ άλλα! "Να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν΄ ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε, βρε!" Σε όλους εσάς... Στο "παρεάκι" μου της τελευταίας σελίδας... Εύχομαι να 'χουμε μια καλή, μια χαρούμενη, μια γελαστή καινούργια χρονιά. Χρόνια μας πολλά, χρόνια μας καλά!

Αρχείο