Από την Κρήτη στην κατεχόμενη Παλαιστίνη: Μια Ελιά ενώνει δυο λαούς

Πηγή:Πυξίδα

Γράφει η Μαρία Νικηφόρου*

Τον Απρίλιο του 2005 πραγματοποίησα το πρώτο μου ταξίδι στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, εκπληρώνοντας έτσι μια επιθυμία χρόνων. Έμεινα τότε δύο εβδομάδες ως ακτιβίστρια της International Solidarity Movement (ISM), η οποία είναι ανεξάρτητη κίνηση εθελοντών για τον τερματισμό της Ισραηλινής κατοχής της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας. Η Διεθνής Κίνηση Αλληλεγγύης βασίζεται στις αρχές της μη βίαιης, άμεσης παρέμβασης στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη και της ενημέρωσης του κοινού στο εξωτερικό. Είναι μία πρωτοβουλία Παλαιστινίων πολιτών οι οποίοι συντονίζουν τις δράσεις σε τοπικό επίπεδο, με συμμετοχή εθελοντών από διάφορες χώρες του κόσμου.

Η ISM συμμετέχει σε μη βίαιες δράσεις (πορείες διαμαρτυρίας, συνοδεία ασθενοφόρων, μαθητών και αγροτών που κινδυνεύουν από Ισραηλινούς εποίκους και το στρατό, καταγραφή γεγονότων και ενημέρωση των ΜΜΕ, κ.ά.) που οργανώνουν οι τοπικές επιτροπές χωριών, πόλεων και προσφυγικών καταυλισμών εναντίον της κατοχής. Οι ακτιβιστές της ISM - έτυχε να είμαι η πρώτη Ελληνίδα - ζούμε μαζί με τους ντόπιους και γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες των δυσκολιών της ζωής υπό στυγνή κατοχή. Μέλη της κίνησης αυτής ήταν η Rachel Corrie και ο Tom Hurndall οι οποίοι δολοφονήθηκαν από τον Ισραηλινό στρατό την άνοιξη του 2003 στην Ράφα της Λωρίδας της Γάζας.

Στο πρώτο μου ταξίδι πέρασα αρκετές μέρες στο χωριό Μπιλαίν, το οποίο βρίσκεται δυτικά της Ραμάλλα κοντά στην Πράσινη Γραμμή του '67, έχει 1600 κατοίκους, κυρίως αγρότες, και χάνει από την κατασκευή του Ισραηλινού τείχους σχεδόν τα 3/4 της καλλιεργήσιμης γης του! Το Μπιλαίν , έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό για τις ειρηνικές και πρωτότυπες πορείες διαμαρτυρίας που οργανώνει η Λαική Επιτροπή Εναντίον του Τείχους και των Εποικισμών.

Οι κάτοικοι έχουν ως «όπλα» τους τη δημιουργική τους φαντασία (κάθε πορεία έχει ένα θέμα που παρουσιάζεται με πολύ παραστατικό τρόπο), το θάρρος τους, την επιμονή τους και τη συμπαράσταση διεθνών και Ισραηλινών ακτιβιστών [ΦΩΤΟ 1 & 2].

Η αντιμετώπιση του Ισραηλινού στρατού και της αστυνομίας είναι πάντα βίαιη και έχει διάφορες μορφές : ξυλοδαρμούς, συλλήψεις, κλείσιμο δρόμων, νυχτερινές εφόδους, δακρυγόνα, sound bombs, σφαίρες καουτσούκ (δηλαδή ατσάλινες σφαίρες με περίβλημα από καουτσούκ), αληθινά πυρά και νέα είδη όπλων όπως scream, bean bags κ.ά.

Η Ισραηλινή εφημερίδα Haaretz έχει ονομάσει το Μπιλαίν "πεδίο δοκιμής νέων όπλων"! [ΦΩΤΟ 3 & 4]

Οι κάτοικοι του Μπιλαίν είχαν αρχικά περισσότερες από 4000 ελιές, τους έχουν απομείνει όμως λιγότερες από 1000! Στις 3 Μαίου 2005 οι δυνάμεις κατοχής ανακοίνωσαν στο χωριό ότι την επόμενη μέρα θα ξερίζωναν άλλα 80 ελαιόδεντρα για να συνεχιστεί η κατασκευή του τείχους!

Σε έκτακτη συνάντηση της λαικής επιτροπής και των ακτιβιστών αποφασίστηκε να αλυσοδεθούν συμβολικά μερικοί άνθρωποι πάνω στις ελιές.

Στις 4 Μαίου, από τις 6 το πρωί ήμασταν ήδη πάνω στα δέντρα πριν φθάσουν τα τζηπ και οι μπουλντόζες του Ισραηλινού στρατού. Άλλοι ακτιβιστές και τηλεοπτικά δίκτυα κατέγραφαν τη διαμαρτυρία μας.

Ένας Ισραηλινός αξιωματικός παρουσίασε ένα έγγραφο ότι δήθεν βρισκόμαστε σε «Κλειστή Στρατιωτική Ζώνη» και έπρεπε να απομακρυνθούν όλοι οι αλλοδαποί πολίτες από την περιοχή.

Με βίαιο τρόπο μας κατέβασαν από τις ελιές και συνέλαβαν 6 διεθνείς και 5 Ισραηλινούς ακτιβιστές [ΦΩΤΟ 5]. Μας οδήγησαν σε αστυνομικό τμήμα μέσα σε εποικισμό και μας ανέκριναν έναν έναν.

Το βράδυ οι Ισραηλινοί αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ τους αλλοδαπούς μας μετέφεραν σε φυλακές, εμένα και μία Βρετανίδα στην πόλη Χαντέρα (κοντά στη Χάιφα) και τους 4 άνδρες (ένα Νορβηγό, ένα Σουηδό και δύο Αμερικανούς) στον εποικισμό Αριέλ.

Στη φυλακή της Χαντέρα απαίτησα ιατρική περίθαλψη γιατί κατά τη σύλληψη είχα τραυματιστεί στο κεφάλι, στα χέρια και τα πόδια και με μετέφεραν στο νοσοκομείο.

Τελικά μας άφησαν ελεύθερους την άλλη μέρα το απόγευμα και καθ’όλη τη διάρκεια της κράτησής μας η συμπεριφορά των Ισραηλινών αρχών ήταν χαρακτηριστική της νοοτροπίας τους!



Στο πρώτο μου ταξίδι είχα επίσης τη δυσάρεστη εμπειρία να ζήσω την κατεδάφιση ενός σπιτιού Παλαιστινιακής οικογένειας στην Ανατολική Ιερουσαλήμ [ΦΩΤΟ 6].

Η απάνθρωπη τακτική των κατοχικών δυνάμεων να αφήνουν ολόκληρες οικογένειες στο δρόμο εκδηλώνεται με ιδιαίτερη λύσσα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, την ιστορική πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, την οποία προσπαθούν να αποκόψουν τελείως από την υπόλοιπη Δυτική Όχθη.



Είχα όμως και την ευχάριστη εμπειρία να συνοδεύσω περίπου 1000 παιδιά χριστιανικών οικογενειών - ορθοδόξων και καθολικών - από 13 πόλεις και χωριά της Παλαιστίνης στην παλιά πόλη των Ιεροσολύμων και τον Πανάγιο Τάφο [ΦΩΤΟ 7].

Πολλά από τα παιδιά επισκέφθηκαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τα Ιεροσόλυμα, λόγω των ασφυκτικών περιορισμών που επιβάλλει το Ισραήλ στις μετακινήσεις των Παλαιστινίων.

Από το δεύτερο ταξίδι μου στην Παλαιστίνη γύρισα τον Ιανουάριο του 2006.

Είχα την ευκαιρία να βρεθώ στη Νάμπλους και τον προσφυγικό καταυλισμό παλάτα, όπου οι συνθήκες ζωής είναι πολύ δύσκολες και ανθυγιεινές.

Ο καταυλισμός δημιουργήθηκε το 1948 και οι πρόσφυγες κατάγονται από περιοχές στις οποίες ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ.

Σε έκταση μικρότερη του ενός στρέμματος ζουν στριμωγμένοι 35.000 άνθρωποι μέσα στην υγρασία! [ΦΩΤΟ 8].

Οι έφοδοι του Ισραηλινού στρατού είναι πολύ συχνές και δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς νεκρούς και φυλακισμένους [ΦΩΤΟ 9].

Τον Απρίλιο του 2002, κατά τη μεγαλύτερη επίθεση του στρατού κατοχής ο καταυλισμός θρήνησε πάνω από 120 νεκρούς και εκτυλίχθηκαν σκηνές φρίκης!

Στο Μπιλαίν, που θυμίζει έντονα χωριό της Κρήτης, έζησα πάλι αρκετές μέρες γιατί με πολλούς από τους κατοίκους είμαστε πια σαν οικογένεια, αλλά και γιατί εκεί γίνονται καταπληκτικά πράγματα.

Το Δεκέμβριο του 2005, η λαική επιτροπή κατάφερε να στήσει ένα λυόμενο πίσω από τη γραμμή του τείχους πολύ κοντά στους εποικισμούς! Την επόμενη μέρα οι Ισραηλινές αρχές έφεραν γερανό και το απομάκρυναν.

Την ημέρα των Χριστουγέννων η επιτροπή έφερε νέο λυόμενο και το εγκατέστησε στην ίδια θέση, δηλαδή πάνω σε χωράφια του Μπιλαίν στα οποία οι κάτοικοι δεν είχαν πρόσβαση τα τελευταία 3 χρόνια!

Σε συνεννόηση με Ισραηλινό δικηγόρο αποφάσισαν να χτίσουν εκεί ένα δωμάτιο κανονικό, το οποίο μάλιστα έκτισαν νύχτα μέσα στη βροχή! Στις 26 Δεκεμβρίου ο Ισραηλινός γερανός απομάκρυνε το νέο λυόμενο, όμως δεν μπορούσαν να κατεδαφίσουν το σπιτάκι γιατί η υπόθεση είχε ήδη πάρει τη δικαστική οδό [ΦΩΤΟ 10 & 11].

Το «Κέντρο Κοινού Αγώνα», όπως ονομάσαμε το σπιτάκι-σύμβολο ειρηνικής αντίστασης, εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα γιατί η παρουσία ακτιβιστών είναι αδιάκοπη - για την προστασία του και την προβολή της υπόθεσης αυτής στα ΜΜΕ.

Λίγα μέτρα πιο πέρα χτίζονταν 750 νέα διαμερίσματα για εποίκους, όμως με την έκταση που πήρε το θέμα και στα Ισραηλινά ΜΜΕ, με αποφάσεις Ισραηλινών δικαστηρίων σταμάτησαν οι οικοδομικές εργασίες στα καινούρια κτήρια του εποικισμού.

Όταν προσπάθησα να επισκεφθώ την κατεχόμενη Παλαιστίνη για τρίτη φορά, στις 14 Ιουλίου, οι Ισραηλινές «υπηρεσίες ασφαλείας» με σταμάτησαν στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ.

Μετά από πολύωρη ταλαιπωρία, αδιάκριτες ερωτήσεις, έλεγχο σωματικό καθώς και όλων των αντικειμένων που είχα στις αποσκευές μου, ένας Ισραηλινός αξιωματικός μου ανακοίνωσε ότι είμαι «κίνδυνος για την ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ» και δεν μου επιτρέπουν την είσοδο στη χώρα γιατί είμαι «μέλος της παράνομης οργάνωσης ISM». Ήταν φανερό ότι το όνομά μου βρισκόταν ήδη στη μαύρη λίστα, όπως και τόσων άλλων ακτιβιστών. Κατόπιν με οδήγησαν στα κρατητήρια του τμήματος αλλοδαπών του αεροδρομίου, όπου κρατήθηκα για δέκα μέρες, τις περισσότερες από τις οποίες σε απομόνωση και χωρίς το κινητό μου τηλέφωνο.

Την πρώτη μέρα της κράτησής μου, η ISM επικοινώνησε με Ισραηλινή δικηγόρο που ειδικεύεται σε υποθέσεις παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία κατέθεσε αίτηση για έφεση. Όμως ο Ισραηλινός δικαστής απέρριψε το αίτημά μας με την αιτιολογία ότι οι «απόρρητες πληροφορίες των υπηρεσιών ασφαλείας» για το άτομό μου ήταν τέτοιες ώστε δεν θέλησε να μας δώσει ούτε καν μια ημερομηνία για ακροαματική διαδικασία!

Η Παλαιστίνη μοιάζει πολύ με την Κρήτη στις φυσιογνωμίες των ανθρώπων, στην υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά τους, στο ακούραστο φρόνημά τους για αντίσταση και ελευθερία, στο τοπίο, στις ελιές και πάνω από όλα στη σχέση των ανθρώπων με τη γη, τη δική τους γη [ΦΩΤΟ 12 & 13].

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο μέρος στον κόσμο όπου η αδικία να χτυπά την ψυχή τόσο έντονα, η αντίθεση ανάμεσα στους αυθεντικούς, φυσικούς κατοίκους ενός τόπου και σε αυτούς που επιδιώκουν διά της βίας να παραστήσουν ότι εκεί ανήκουν, ο δήθεν ένας λαός εποίκων Αμερικάνων, Ρώσων, Αιθιόπων, Γάλλων και ένα σωρό άλλων. Όταν αντικρίσει κανείς τη βαρβαρότητα του τείχους, τα μπλόκα στους δρόμους, την ισοπέδωση σπιτιών και χωραφιών, το ξερίζωμα των ελαιώνων, τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλουν την ταλαιπωρημένη γη της Παλαιστίνης, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι δεν την πονάνε γιατί ποτέ δεν είχαν πραγματικό δέσιμο με εκείνη τη γη.


*Η Μαρία Νικηφόρου είναι μέλος της Διεθνούς Κίνηση Αλληλεγγύης www.palsolidarity.org

Αρχείο