" Ράγισαν " και οι πέτρες

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Κρήτη

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑΚΗ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΛΛΕΡΓΗ, ΝΙΚΗ ΡΩΜΑΝΑΚΗ

Η τραγωδία που χτύπησε τις οικογένειες των τριών αδικοχαμένων παλικαριών και τη μεγάλη “οικογένεια” του Πυροσβεστικού Σώματος δεν έχει αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Απ' άκρη σε άκρη οι Έλληνες δάκρυσαν γι' αυτά τα παλικάρια που θυσιάστηκαν άδικα σε εκείνη τη χαράδρα...

Πρώτα έκλαψαν οι ίδιοι οι συνάδελφοι αυτών των παιδιών, οι οποίοι τα είδαν να χάνονται μπροστά στα μάτια τους, ανήμποροι να τα βοηθήσουν, και μετέπειτα κλήθηκαν να μαζέψουν τις σορούς τους από τα βράχια. Δάκρυσαν οι κάτοικοι στο χωριό Δοξαρό που έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της πολύνεκρης τραγωδίας.

Βούρκωσαν οι γιατροί και οι νοσηλευτές του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου που κλήθηκαν εσπευσμένα να βρεθούν στις επάλξεις, αν και το νοσοκομείο δεν είχε εφημερία. Συγκλονίστηκε το προσωπικό του αεροδρομίου Ηρακλείου που χθες το πρωί παρακολούθησε την αεροδιακομιδή του εγκαυματία Μανόλη Μανωλιτσάκη, αλλά και τη μεταφορά της σορού του άτυχου Νικήτα Κορομηλά.

Χιλιάδες Κρητικοί και εκατομμύρια Έλληνες παρακολούθησαν με συγκίνηση από τους τηλεοπτικούς δέκτες τις πτυχές της τραγωδίας που γράφτηκε στις δύσβατες βουνοπλαγιές της Μονής Βωσάκου. Ο οδυνηρός επίλογος γράφτηκε χθες με την κηδεία των τριών ανδρών σε Καλαμάτα, Ηράκλειο και Πόμπια. Στα χείλη όλων μία ερώτηση τρεμοπαίζει: «Ποιος ευθύνεται γι' αυτό το ολοκαύτωμα;».

Αυτό το ερώτημα βασανίζει τις οικογένειες των τριών ανθρώπων αλλά και τους συναδέλφους τους. Η απαίτηση να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθούν ευθύνες είναι διάχυτη πλέον. Οι συνδικαλιστές των εποχικών πυροσβεστών αποδίδουν εγκληματικές ευθύνες στους επικεφαλής που έδωσαν εντολή στους συναδέλφους τους να επιχειρήσουν κατάβαση στη χαράδρα.

Έμπειροι αξιωματικοί της Πυροσβεστικής στην Κρήτη αποφεύγουν να τοποθετηθούν επίσημα για τις συνθήκες που οδήγησαν στην τραγωδία, ωστόσο υποστηρίζουν ότι οι τρεις συνάδελφοί τους δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί όπου χάθηκαν... Απαντήσεις που όλοι προσδοκούν να δοθούν τεκμηριωμένα και αναλλοίωτα από το πόρισμα της ΕΔΕ, που ήδη έχει διατάξει ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος κ. Ανδρέας Κόης.

Πώς λειτούργησε το φαινόμενο της “καμινάδας”

Το φαινόμενο της “καμινάδας” που πλήρωσαν με τη ζωή τους οι τρεις εποχικοί είναι γνωστό στους πυροσβέστες και κυρίως στους παλαιότερους. Το έχουν πληρώσει με τέσσερις νεκρούς στην Κορέα το 1998, με δύο νεκρούς στη Χίο το 1999, και πολλές φορές ακόμη στα χρόνια που πέρασαν, μέχρι και προχθές οπότε είχαμε τη νέα τραγωδία με τους τρεις νεκρούς στο Ρέθυμνο.

“Καμινάδα” ονομάζουν τα ρεύματα που αναπτύσσονται όταν υπάρχει πυρκαγιά σε χαράδρα και, λόγω της υποπίεσης, ο αέρας στροβιλίζεται με μεγάλη δύναμη και φουντώνει από παντού τις εστίες που φαίνονται ακίνδυνες.

Ενδιαφέρουσα ωστόσο είναι η εκτίμηση που εξέφρασε στη “Ν.Κ.” έμπειρος αξιωματικός της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ως προς τις συνθήκες που οδήγησαν στο ολοκαύτωμα. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, το φαινόμενο της “καμινάδας” αποτελεί για τους πυροσβέστες το “αλφαβητάρι” της εκπαίδευσης. Εν ολίγοις, είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουν.

«Φανταστείτε ότι είναι σαν να έχεις απλώσει σε μία έκταση 30-40 στρεμμάτων μπαρούτι και πυροδοτείς ένα φυτίλι. Με το που θα φτάσει το φυτίλι στην άκρη με το μπαρούτι, αναφλέγεται ακαριαίως όλη η έκταση. Δημιουργείται αυτανάφλεξη. Τα παιδιά δεν είχαν περιθώριο αντίδρασης. Όλα έγιναν σε κλάσματα».

Όπως τόνισε, όταν δημιουργείται το φαινόμενο της “καμινάδας”, η ακτινοβολία που εκπέμπεται τραβάει πάνω τις στάχτες και στιγμιαία δημιουργείται ένα λευκό σύννεφο. Αυτό αποτελεί προμήνυμα για το τι θα ακολουθήσει. «Οι δύσμοιροι προφανώς το αντιλήφθηκαν και προσπάθησαν να διαφύγουν, χωρίς να τα καταφέρουν», είπε.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο επικεφαλής τούς είχε στο οπτικό του πεδίο. Σε κάθε περίπτωση η εντολή που δίνεται σε πυροσβέστες, εποχικούς και μη, είναι ποτέ να μην επιχειρούν σε έκταση που δεν έχει καεί. «Η εντολή που πρέπει να τηρείται απαρέγκλιτα είναι ότι δεν πρέπει να ξεφεύγουν από τα όρια του καμένου-άκαυτου», τόνισε ο αξιωματικός. Εκεί ακριβώς είναι το γκρίζο σημείο, το οποίο πρέπει να απαντηθεί για την τραγωδία. Πώς δηλαδή οι τέσσερις εποχικοί βρέθηκαν να επιχειρούν σε έκταση που δεν είχε καεί...

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της “Ν.Κ.”, ανάλογη τραγωδία αποφεύχθηκε πριν από μερικές ημέρες σε άλλη πυρκαγιά στην Κρήτη. Πυροσβέστης αποκάλυψε ότι επιχειρούσαν για την κατάσβεση μικρών εστιών, όταν μία ξαφνική ριπή του ανέμου φούντωσε τις φλόγες. «Κάποιοι πανικοβλήθηκαν και έτρεξαν προς την άκαυτη έκταση. Πιο ψύχραιμοι συνάδελφοι έπεσαν πάνω τους και όλοι μαζί παρέμειναν στη λωρίδα ακριβώς στα όρια καμένου-άκαυτου. Η φωτιά τούς υπερπήδησε και πέρασε στο επάνω τμήμα της γης, το οποίο άρχισε να κατακαίει», είπε. Φυσικά, στη συνέχεια η φωτιά πήρε μεγάλες διαστάσεις και απείλησε κατοικημένες περιοχές...

Πυροσβέστες που βρίσκονταν στον τόπο της τραγωδίας στο Βώσακο ανέφεραν χθες στη “Ν.Κ.” ότι ο επικεφαλής του πεζοπόρου τμήματος λίγα λεπτά πριν γίνει το κακό αναζητούσε πυροσβεστικό όχημα για να κάνει εγκατάσταση, ώστε να μειώσει την απόσταση της διαδρομής που έπρεπε να κάνουν οι εποχικοί για την τροφοδοσία του νερού. «Ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι είχε συμβεί το κακό και προσπάθησε να τρέξει προς το μέρος τους. Οι φλόγες είχαν φουντώσει και τον συγκράτησαν άλλοι».

Ο ίδιος πάντως από την ημέρα της τραγωδίας έχει καταρρεύσει και υποστηρίζεται με ενέσεις και ηρεμιστικά. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τέσσερις εποχικοί θεωρούνταν οι πιο μάχιμοι και οι επικεφαλής στηρίζονταν στο έργο τους. Αποτελούσαν πολύ δεμένη ομάδα, και οι πληροφορίες αναφέρουν ότι με τον επικεφαλής τους είχε αναπτυχθεί αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης. Μάλιστα, δημοσιογραφικές πηγές επισημαίνουν ότι ήταν και δική τους επιθυμία να παραμείνει επικεφαλής της ομάδας τους.

Το πένθος “κύκλωσε” την Ελλάδα, όπως οι φλόγες τα τρία παλικάρια που χάθηκαν μάταια σε εκείνη τη χαράδρα. Χθες ο Νικήτας, ο Στέλιος και ο Ηρακλής “έφυγαν” για το τελευταίο τους ταξίδι, ενώ ο συνάδελφός τους ο Μανόλης ξεκίνησε το ταξίδι της ελπίδας για τη Μονάδα Εγκαυμάτων του “Γεώργιος Γεννηματάς” της Αθήνας.

Το πένθος ανείπωτο. Τα δάκρυα πύρινα. Τα κατηγορώ δριμύ. Τα ερωτηματικά πολλά. Το πρώτο σοκ στην αποκάλυψη της τραγωδίας διαδέχτηκαν η οδύνη και η συντριβή, και ακολουθεί η λαϊκή πλέον απαίτηση για την απόδοση των ευθυνών σε όσους φέρουν μερίδιο γι' αυτό το ολοκαύτωμα... Πρωτίστως για να δικαιωθεί η μνήμη αυτών των ανθρώπων. Οι «πληβείοι» του Πυροσβεστικού Σώματος, όπως με πίκρα αυτοχαρακτηρίζονται οι εποχικοί πυροσβέστες, κόντρα στους «πραίτορες» του υπουργού Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα... Να αποδοθεί δικαιοσύνη ζητούν και οι στενοί συγγενείς που έχασαν γιους, συζύγους, αδέρφια.

Αυτά τα παιδιά, αν και συμβασιούχοι, αγαπούσαν την Πυροσβεστική και το απέδειξαν με την αυτοθυσία τους. Το όνειρό τους να μονιμοποιηθούν κάποια μέρα, μετά από τόσα χρόνια στην υπηρεσία ως εποχικοί πυροσβέστες, έγινε... τέφρα μαζί με τη σάρκα τους.

Ο Στέλιος Μαρκάκης, που κηδεύτηκε χθες το απόγευμα από τον Ιερό Ναό του Μιχαήλ Αρχαγγέλου στη Θέρισο Ηρακλείου, το είχε κρυφό πόθο να πετύχει στην Πυροσβεστική και μια ημέρα να γίνει μόνιμος. Τις τιμές που ονειρευόταν εν ζωή ο Στέλιος η μοίρα τις είχε γραμμένες να του αποδοθούν μετά θάνατο ως πεσόντος εν ώρα καθήκοντος, με τη φιλαρμονική μπάντα να παιανίζει πένθιμα εμβατήρια και πυροσβεστικά αγήματα να του αποδίδουν φόρο τιμής... Όπως ακριβώς έγινε και στην κηδεία του στενού του φίλου, του Ηρακλή Τζανάκη, όπως ακριβώς συνέβη και στην κηδεία του συναδέλφου τους, Νικήτα Κορομηλά, στην Καλαμάτα.

Και πίσω από τις σορούς μανάδες να καταριούνται τη μοίρα τους και να εκλιπαρούν το Θεό να γυρίσουν πίσω τα βλαστάρια τους. Η τραγική μάνα του Στέλιου Μαρκάκη μάταια χθες φώναζε στο γιο της να μη φύγει. «Μη φύγεις, Στέλιο. Μείνε να βρούμε τους ενόχους. Μείνε να βρούμε τους δολοφόνους».
Την ίδια ώρα μια άλλη μάνα πενθούσε για το δικό της παλικάρι. Ο Ηρακλής Τζανάκης, με τις φοβερές επιδόσεις του στο στίβο, ανήλθε «στο... στίβο του ουρανού», είπε κάποιος φίλος του. Ένας δυνατός άνδρας που δεν περπατούσε αλλά πετούσε. Κι όμως τον πρόλαβε η φωτιά...

Ο Ηρακλής, σύμφωνα με τους φίλους του, στο παρελθόν είχε γυμναστήριο, το οποίο αναγκάστηκε να κλείσει όταν υπέστη ανυπολόγιστες ζημιές από πρωτοφανή πλημμύρα που έπληξε το Ηράκλειο. Για βιοποριστικούς λόγους ασχολήθηκε με την Πυροσβεστική, την οποία αγάπησε και υπηρέτησε με όλες του τις δυνάμεις. Για την ακρίβεια τής έδωσε την ίδια του τη ζωή.

Όσοι έμειναν πίσω, πενθούν. Η απώλεια είναι μεγάλη και ο τρόπος με τον οποίο χάθηκαν οι τρεις άνδρες επιτείνει το βάρος της. Όσοι μένουν πίσω καλούνται να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να αφοσιωθούν πλέον σε ένα σκοπό: να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Για τη μνήμη του Νικήτα, του Στέλιου, του Ηρακλή και του Μανόλη που δίνει μάχη, για όλους εκείνους τους εποχικούς που θα μπορούσαν να ήταν στη θέση των τεσσάρων ή μπορεί - αυτό το απεύχονται όλοι - να βρεθούν στο μέλλον...

Σκηνές θρήνου και οδύνης εκτυλίχθηκαν χθες το πρωί στο αεροδρόμιο Ηρακλείου “Ν. Καζαντζάκης” όταν κατέφτασε το C-130 προκειμένου να παραλάβει τη σορό του 37χρονου Νικήτα Κορομηλά, πατέρα ενός 10χρονου κοριτσιού, για να κηδευτεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στην Καλαμάτα.

Τη σορό, που ήταν σκεπασμένη με τη γαλανόλευκη, μετέφεραν αξιωματικοί της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, που μετά βίας συγκρατούσαν τα δάκρυά τους. Η σύζυγος του 37χρονου, βουβή από τον πόνο, ήταν “βουτηγμένη” στην αγκαλιά συγγενικού της προσώπου που προσπαθούσε να την παρηγορήσει.
Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρέτησε τον Νικήτα η πεθερά του, που εναπόθεσε στο φέρετρο ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα... «Άμε στο καλό, παιδί μου, και η στράτα σου να είναι πάντα γεμάτη τριαντάφυλλα και ρόδα».

Μία ακόμη μαυροντυμένη συγγενής φιλούσε τη σορό και κλαίγοντας φώναζε με πίκρα και οργή. «Γαμπρό σε φέραμε στην Κρήτη, παλικάρι μου, και τώρα σε στέλνουμε πίσω μέσα σε ένα φέρετρο».
Ο 37χρονος Νικήτας Κορομηλάς είχε παντρευτεί από το Καστέλι Πεδιάδας, όπου και διέμενε. Ήταν πολύ αγαπητό παιδί και ιδιαίτερα κοινωνικός.

Αρχείο