ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
“Η οπλοχρησία δεν έχει να κάνει με τη λεβεντιά”
Κραυγή αγωνίας από τον αδελφό του τραυματία στο Φρε
Πηγή: Εφημερίδα Αγώνας
της Κρήτης
“Η υπόθεση της οπλοχρησίας στην Κρήτη πρέπει να τελειώσει γιατί
δεν έχει να κάνει με την παράδοση και τη λεβεντιά της Κρήτης”. Αυτό
τονίζει σε επιστολή του στα “Χ.Ν.” ο Κώστας Λιμογιάννης, αδελφός
ενός εκ των δύο τραυματιών κατά το πανηγύρι στο Φρε. Παράλληλα,
καταθέτει τη μαρτυρία του αδελφού του Πέτρου Λιμογιάννη για τα όσα
συνέβησαν κατά τη διάρκεια του γλεντιού, το οποίο έληξε άδοξα με
τους δύο τραυματισμούς.
Βγάζει κραυγή αγωνίας για τη συνέχιση του φαινομένου της οπλοχρησίας
το οποίο, σημειώνει, η πολιτεία πρέπει να το λύσει με οδικά και
συντεταγμένα “και να μην επιτρέπει σε κανένα βουλευτή, πολιτευτή
κ.λ.π., να βγάζει με ένα τηλεφώνημα τους οπλοχρήστες την ίδια μέρα
από τα κρατητήρια”.
Αναλυτικά στην επιστολή του αναφέρει:
“Κύριε διευθυντά
σύσσωμη η κοινωνία Δήμου Φρε με επικεφαλής το Δήμαρχο κ. Νίκο Γιαννούλη,
στέκεται απέναντι στο φαινόμενο της οπλοχρησίας, που λίγο έλειψε
να κάνει δύο οικογένειες να ντυθούμε στα μαύρα, στο τοπικό πανηγύρι,
γιορτή της Παναγιάς της Ευαγγελίστρας την Τρίτη 14 του Αυγούστου!
Αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω στα «Χ.Ν.» τη συγκλονιστική
κατά την άποψή μας μαρτυρία του ενός εκ των δύο θυμάτων από οπλοχρησία,
για να ακουστεί σε όλα τα Χανιά, πως δεν ωφελεί πια κανένα, ούτε
τον τόπο, ούτε την ιστορία του η συνεχιζόμενη, και με θράσος, στο
όνομα των ηθών και των εθίμων του λαού της Κρήτης, χρήση όπλων!
Ο Πέτρος Λιμογιάννης, συμπολίτης μας και αδελφός μου, όταν συνήλθε
από το τραγικό συμβάν μάς το περιέγραψε με τα εξής λόγια:
«Ένας εκ των πολλών πυροβολισμών χτύπησε πρώτα ψηλά στο τοίχωμα
της εκκλησίας, και αλλάζοντας από ‘κει πορεία αντιγύρισε προς το
πλήθος, πέρασε διατρυπώντας τη δερματική επιφάνεια του κεφαλιού
της κας Κατίνας Πετράκη και στη συνέχεια καρφώθηκε στο στήθος μου.
Ένοιωσα τη σφαίρα να μπαίνει στο στήθος μου και κάπου να σταματά.
Πλησίασα αυτόν που κρατούσε ακόμα το όπλο στο χέρι και του λέω
“γιατί”; Μα την ίδια στιγμή είδα να κρύβει το όπλο πίσω στην πλάτη
δίχως κανείς από την παρέα του να αντιδράσει, την ώρα που εγώ μην
αντέχοντας άλλο, έπεφτα κάτω αναίσθητος».
Η σφαίρα υπάρχει ακόμα στην πλάτη του αδελφού μου. Οι γιατροί
λένε πως δεν μπορούν να την βγάλουν, εάν δεν γιατρευτεί η πληγή
γύρω από την καρδιά εντελώς, κι αυτό θα πάρει χρόνο.
Εάν σήμερα, τέσσερις μέρες μετά, αναφέρομαι στην τραγική αυτή
ιστορία, είναι γιατί η υπόθεση της οπλοχρησίας στην Κρήτη πρέπει
να τελειώσει. Γιατί δεν είναι θέμα, ας μην ξεγελιόμαστε, που έχει
να κάνει με την παράδοση και τη λεβεντιά της Κρήτης.
Εάν είχε σχέση με όλα αυτά, τα όπλα θα ήταν κειμήλια ιστορίας και
μόνο θα στόλιζαν την εμφάνιση του Κρητικού! Μα τα όπλα που χρησιμοποιούνται
σήμερα είναι αγορασμένα σήμερα από το εμπόριο και σκοτώνουν και
σε μέρες χαράς και σε φονικά. Το θέμα, ξεπερνά πλέον τις νουθεσίες,
τις καμπάνιες υπουργών και καλλιτεχνών.
Η Πολιτεία πρέπει να το λύσει μεθοδικά και συντεταγμένα και να
μην επιτρέπει σε κανένα βουλευτή, πολιτευτή κ.λπ., να βγάζει με
ένα τηλεφώνημα τους οπλοχρήστες την ίδια μέρα από τα κρατητήρια.
Από την άλλη, ας κάνει ό,τι πρέπει για να περάσουν άλλες ιδέες πιο
πνευματικές και στα χωριά της Κρήτης.
Ο πολιτισμός δεν υπάρχει εάν αφορά μόνο τις μεγάλες πόλεις. ¶λλοθι
για κάθε ενέργεια που επαναφέρει τον πολίτη στο βαρβαρισμό της δύναμης
μέσα από την προσωπική επίδειξή της, μόνο οπισθοδρόμηση μπορεί να
σημαίνει.
Το δικαίωμα στη ζωή, οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε από κοινού Πολιτεία
και πολίτες, πολύ δε περισσότερο σε περιόδους ειρήνης, στο όνομα
της ειρήνης και της ζωής! Μόνο που χρειαζόμαστε σχολεία ποιότητας,
βιβλιοθήκες και πολιτιστικούς συλλόγους. Κι αυτά η Πολιτεία τα αφήνει
στη δικαιοδοσία των πολιτών! Δεν τα συνδράμει. Καιρός να αλλάξουμε
όλοι πορεία και να ενδιαφερθούμε για τον παράγοντα της ανθρωπιάς
μας.
Κώστας Λιμογιάννης”.
|
