Το «όλον» ΠΑΣΟΚ των αξιωματούχων, ο Ε.Βενιζέλος και η ενότητα στην κοινωνική βάση

Πηγή: Εφημερίδα Αγώνας της Κρήτης

Όσοι φαντασιώθηκαν μαζί με τον Ευάγγελο Βενιζέλο ότι η νίκη του ΠΑΣΟΚ επί της Ν.Δ. είναι υπόθεση μιας ρητορικής μονομαχίας Βενιζέλου – Καραμανλή γρήγορα βλέπουν τα όνειρά τους να κατρακυλάνε. Οι υπερτιμημένες μετοχές του υποψηφίου ξεφουσκώνουν όπως οι φούσκες του χρηματιστηρίου. Αυτοί πάντως που πρέπει να νοιώθουν μια απέραντη απογοήτευση είναι τα εξωθεσμικά κέντρα που επένδυσαν στον πληθωρικό Ευάγγελο.

Η απροκάλυπτη χειραγώγηση που επιχειρήθηκε από το μεγαλοεκδοτικό κατεστημένο με την προκλητική απαίτηση “Πρόεδρε παραιτήσου”, έφερε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκουν τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και τελικά συσπείρωσε τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ για να αγωνιστεί για την ιδεολογική φυσιογνωμία του κινήματος.

Αυτό που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν οι υποψήφιοι ΅μεσίες΅ της νίκης ότι άλλο πράγμα είναι το καθεστωτικό όλον ΠΑΣΟΚ και άλλο το κοινωνικό όλον ΠΑΣΟΚ. Μπέρδεψαν εντελώς ανιστόρητα την καθεστωτική με την κοινωνική πολυσυλεκτικότητα.

Μ΄ αυτόν τον τρόπο νόμιζε ότι μπορεί να υπερασπιστεί την εικόνα και το έργο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2004, υπαινισσόμενος ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν κατάφερε επαρκώς να αξιοποιήσει αυτό το έργο για τη νίκη της παράταξης και γι΄ αυτό έχασε τις εκλογές.
Σ’ αυτήν την υπεραπλουστευμένη λογική, παραπέμπει άλλωστε η καθημερινή αρθογραφία του δημοσιογράφου κ. Πρετεντέρη, ερμηνεύοντας τα αίτια της πρόσφατης ήττας και προδιαγράφοντας τις προϋποθέσεις της νίκης που θα φέρει ο Βενιζέλος.

Αλλά η ειρωνεία της υπερφίαλης αυτής της ιστορίας είναι ότι ο Βενιζέλος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε τον εσωκομματικό του αντίπαλο από την στιγμή που αποκάλυψε πλήρως τις προθέσεις του.

Όλοι οι προπαγανδιστές του Βενιζέλου δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν ότι στο καθεστωτικό «όλον ΠΑΣΟΚ» συμπεριλαμβάνονται η χωματερή του εκσυγχρονισμού, οι ιδιοτελείς που πλούτισαν με τα παπαγαλάκια του χρηματιστηρίου, πολλοί διαχειριστές των Ολυμπιακών Αγώνων και άλλοι «εργολάβοι», ότι αποκρουστικότερο δηλαδή για το κοινωνικό όλον ΠΑΣΟΚ . Γιατί οι πολίτες διαισθάνονται ποιοι ανήκουν στην αριστερά και ποιοι στην μεταμφιεσμένη αριστερά. Αυτούς δεν θέλει να βλέπει μπροστά του το σημαντικότερο κομμάτι της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Και βέβαια η κατάσταση δεν σώζεται με κεντροαριστερή αμφίεση.

Οι πολίτες και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ έχουν δώσει τις απαντήσεις τους, με την προτίμησή τους, αποδοκιμάζοντας ηθικά και πολιτικά τους περισσότερους από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου.

Ωστόσο οι πολίτες έχουν αντιληφθεί, ότι το καθεστωτικό “όλον” μπορεί να διώχνει κομμάτια από το “όλον κοινωνικό ΠΑΣΟΚ” προς τα αριστερά και έχουν αντιληφθεί εκείνον που έχει την “ικανότητα” να διαχειριστεί και να εκτρέψει την ουσία του πολιτικού λόγου, και να συσκοτίσει για τα πραγματικά αίτια της ήττας.

Οι βελούδινες ισορροπίες του Γ. Παπανδρέου

Ο Γ. Παπανδρέου, ως ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, υπονομεύτηκε σε όλες τις επιλογές και τα σχέδιά του για τομές που ήθελε να κάνει, από την αρχή της θητείας του, τόσο από το εκδοτικό κατεστημένο των Media, όσο και από πολλά κομματικά στελέχη και επέλεξε να υποχωρήσει επιδιώκοντας την ενότητα με «βελούδινες ισορροπίες.

Πιέστηκε, περιορίστηκε και παγιδεύτηκε βαθμιαία σε μια στείρα αντιπολίτευση, χωρίς ιδεολογικά χαρακτηριστικά, με τη λογική της υπεράσπισης του κυβερνητικού έργου του ΠΑΣΟΚ και τη λογική ότι το ΠΑΣΟΚ είναι καλύτερος διαχειριστής από τη Ν.Δ. με ικανότερα στελέχη και ένδοξο παρελθόν.
Μια στείρα, εν πολλοίς, αντιπολίτευση που δεν ήταν μέσα στο πλαίσιο της προσωπικής - ιδεολογικής του κουλτούρας.

Κι αυτό αποδείχθηκε λάθος γιατί κάλυψε τελικά τους πραγματικούς υπαίτιους της ήττας.
Διαβάζοντας προσεκτικά τα ποιοτικά στοιχεία του εκλογικού αποτελέσματος, αποδεικνύεται ότι η κοινωνία δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να γυρίσει στην αποϊδεολογικοποιημένη περίοδο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της τελευταίας περιόδου κυβερνήσεως Σημίτη. Και η απόδειξη είναι ότι τους περισσότερους υπουργούς εκείνης της περιόδου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, του αποστράτευσε ή του περιόρισε στην τελευταία σειρά της εκλογής.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν κληρονόμησε μόνον μια σημαντική, ιστορική κομματική παράδοση από τον Ανδρέα Παπανδρέου, κληρονόμησε και ένα κόμμα φθαρμένο, κουρασμένο και στερεμένο από ιδέες και πρόσωπα, που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν σήμερα την κεντροαριστερή του βάση. Φορτώθηκε τις αμαρτίες των πολλών διαπλεκομένων στελεχών με χαμηλή εκτίμηση στην κοινωνία, όπως έδειξε και το αποτέλεσμα των εκλογών.

Φορτώθηκε ένα κρατικοδίαιτο κόμμα και κρατικοδίαιτα στελέχη που σε κάθε βήμα ανανέωσης, τον υπονόμευαν με κάθε τρόπο, ακόμη και στην πορεία της εκλογικής αναμέτρησης.
Φορτώθηκε τους αλαζόνες διαχειριστές της πολιτικής, τους πραγματικούς υπαίτιους της ήττας του ΠΑΣΟΚ που με το φαρισαϊσμό τους, τώρα, θέλουν να του αποδώσουν αποκλειστικά τις ευθύνες για την ήττα.

Εμπλούτισε τον πολιτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ με νέες ιδέες, γι΄ αυτό δεν επέλεξε ένα ιδεολογικό ξεκαθάρισμα από την αρχή της θητείας του ως πρόεδρος. Η συνέχεια έδειξε πόσο και πως υπονομεύθηκαν με σκοπιμότητα και διγλωσσία. Σήμερα αποκαλύπτεται και από ποιους.

Ως τιμητές οι υπαίτιοι της ήττας !
Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται την κραυγαλέα αντίφαση του καθεστωτικού από το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ. Πόσο μάλλον οι επικοινωνιολόγοι της μιντιοκρατίας και τα νέα “παπαγαλάκια” της εξουσίας για την εξουσία.
Όλοι αυτοί ποντάρουν φαίνεται στον επικοινωνιακό “οδοστρωτήρα” του υποψήφιου αρχηγού, εκφράζοντας έτσι, με ανιστόρητο τρόπο, αυτούς που θέλουν το “όλον” της εξουσίας και όχι το “όλον” της κοινωνικής βάσης. Ξεχνούν την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, αποκρούοντας τα κεντροδεξιά σενάρια κα τους εκπροσώπους τους. Δεν μπαίνουν στον κόπο να δουν και να εξηγήσουν ιστορικά ότι το “όλον” της κομματικής “νομενκλατούρας” συνήθως δεν εκφράζει την κοινωνία.

Το καθεστωτικό λοιπόν ΠΑΣΟΚ, το οποίο θέλει να εκφράσει σήμερα ο Ε. Βενιζέλος, εκπροσωπούν, δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό, οι “εκσυγχρονιστές”. Αυτοί που φρόντισαν όλο το κόστος - του απαραίτητου κατά τα άλλα εκσυγχρονισμού - να το πληρώσουν οι εργαζόμενοι και οι χαμηλές εισοδηματικές τάξεις.

Προσπαθούν να αναδείξουν στην κομματική εξουσία εκείνους που κυρίως αποστρέφεται το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, και εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι και ο Γ. Παπανδρέου, από πολιτική αβρότητα προς τον Κ. Σημίτη, απέτρεψε την κριτική μετά την ήττα του 2004.

Ο “πολύς” όμως κ. Βενιζέλος που συνομιλεί με τα ΜΜΕ και τους κομματικούς αξιωματούχους αντιλαμβάνεται, από στρατηγική σκοπιά, πολύ λιγότερο από αυτό που θέλει το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ.

Και παρά την θεωρητική του διατριβή στο βιβλίο του “Δεξιά Αριστερά”, εσκεμμένα αγνοεί την οργανωσιακή θεωρία στο επίπεδο των αντιφάσεων μεταξύ γνήσιας εκπροσώπησης των κοινωνικών στρωμάτων που ιστορικά στοιχίζονται με το ΠΑΣΟΚ και του σφετερισμού της εκπροσώπησης που επιδιώκει το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ με σύμμαχο τη “μιντιοκρατία”.

Εδώ τα στρατηγικά χαρίσματα του Βενιζέλου, σε αντίθεση με τα επικοινωνιακά, αποδεικνύονται ανύπαρκτα, όπως και ανύπαρκτο είναι το πολιτικό του όραμα.

Ως υπουργός, ο κ. Βενιζέλός, (και όλος ο κόσμος το γνωρίζει αυτό) διακρίθηκε, όχι βέβαια, για το μεταρρυθμιστικό του έργο, αλλά ως προκλητικός ρουσφετολόγος για την εκλογική του περιφέρεια, και αυτό είναι γνωστό σε όλη την κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ της κεντροαριστεράς. Ας ακούσουμε και τους ανθρώπους του πολιτισμού!

Με αυτή την εικόνα και το μηδαμινό μεταρρυθμιστικό και κοινωνικό έργο, θέλει να καταλάβει την κομματική αρχηγία

Ο καιροσκοπισμός και η «μιντιοκρατία» δεν μπορούν να καλύψουν αυτά τα ελλείμματα
Η ανάδειξη αυτής της ιστορικής αντίφασης με όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα της αντιπροσώπευσης και των κεντροδεξιών σεναρίων που κρύπτονται πίσω από τον αποπροσανατολισμό που επιχειρείται θα αποδειχθεί κόλαφος για την φιλοδοξία του.

Παντελής Σπυρλιδάκης
Πρώην μέλος Κεντρικού Συμβουλίου Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

Αρχείο